vakantie informatie

Tunesië: Niets moet, alles mag

De oorspronkelijke bedoeling van onze vakantie in Tunesië was: op onze luie kont zitten en niets doen. Dat was duidelijk en wij hebben dan ook een all-inclusive hotel in Djerba geboekt. Heerlijk dat vooruitzicht, niets moet en alles mag. Na een vermoeiende reis met een tussenlanding op Monastir, kwamen we aan in het hotel. De etensluchten kwamen ons al tegemoet. Even settelen en daarna lekker wat drinken, koud drinken! Het was 30 ºC en daar stond je dan in je spijkerbroek en shirt met lange mouwen. Tsja, in Nederland was het nog koud en miezerig. Snel bikini’s aan en het water in.

De oorspronkelijk bedoeling van onze vakantie hebben we wel uitgevoerd. De hele dag door eten, drinken, eten, drinken, nog eens een drankje en nog maar wat eten, want het is inmiddels alweer twee uur geleden dat we de laatste hap door onze keel hebben laten gaan. De kilo’s vlogen eraan. Aan het einde van de week voelde je de bikini knellen. Hoewel we in en rond ons hotel alles hadden wat we zochten, gingen we er toch een dagje op uit. Wij wilden niet naar de toeristenmarkten, maar naar de markten voor de plaatselijke bevolking. Erg grappig om te zien dat paard en wagen werd voorgereden om het een en ander in en uit te laten. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, is dat we met onze blonde/blanke huid en een moderne kinderwagen wel erg opvielen en we er echt als toeristen uitzagen. En een toerist betekent geld, veel geld. Bij elke kraam werden we opgehouden. Keer op keer moesten we kijken wat de verkoper wel niet allemaal voor leuks had. Het waren overigens allemaal mannelijk verkopers. Nergens een vrouw gezien, wel om op de markt wat te kopen, maar niet als verkoper. Het schijnt dus zo te zijn dat vrouwen niet op een terras mogen zitten om wat te drinken en dat alleen de mannen dat mogen. Ik kan je wel vertellen dat het niet erg gezellig lijkt en het best wel onwennig is met alleen mannen op het terras en een enkele toerist.

Afdingen
Maar even terugkomen op die opdringerige verkopers. Ik had al gehoord dat je met afdingen wel 75% naar beneden kon. Zielig eigenlijk, dacht ik eerst. Dat doen we in Nederland ook niet en het is ook het brood voor die mensen en ze hebben al niet veel. Toch begon het te kriebelen. Ik hoefde niets bijzonders te hebben, maar wilde toch eens afdingen. Ik had een leuk, klein ‘handgemaakt’ kommetje (je zag ze overal en precies hetzelfde, maar nee, echt handgemaakt.). Dus ik vraag: ‘Hoeveel kost het?’. Het verrekte ding moest 65 dinar kosten. Ratel, ratel even omrekenen. Ik schrok me een hoedje. Hij wilde er 45 euro voor hebben. Tja ….Zal ik gelijk stoppen of toch proberen er wat af te krijgen? Toch maar proberen, kan er altijd nog vanaf zien. Ik deed een beetje ongeinteresseerd en zei: ‘Veel te veel’. Gelijk kwam het antwoord: ‘Wat wil jij ervoor betalen dan?’. Ik gooi er zonder pardon vijf dinar uit en denk bij mezelf dit is belachelijk. De verkoper grijpt naar zijn hart en zegt dat zijn moeder ziek is en verzorgd moet worden en dat het veel te weinig is. Maar ik houd voet bij stuk en prompt gaat het bedrag al naar vijftien dinar. Dus ik denk: dat gaat goed. Toch houd ik vast aan vijf dinar. Het schijnt zo te werken. Na een paar keer nee geschud te hebben gaat de prijs steeds lager en komen we op tien dinar uit. Ik zeg: ‘Ik geef je vijf dinar of anders niets’ en maak aanstalten om weg te gaan. Hij laat me vertrekken, ik denk dat het over is en loop weg. Vijf meter verder word ik teruggeroepen en zegt hij: ‘Zes dinar’. Nou vooruit en ik betaal zes dinar. Hij blij, ik blij. Hij denkt: zo die heb ik mooi opgelicht en ik denk: zo dat heb ik goed afgedongen. Na deze eerste keer volgen er natuurlijk nog een paar afdingpogingen, gewoon voor de fun. Wel raar dat de moeder van elke verkoper ziek is en verzorging nodig heeft. Uiteindelijk kom ik dus met een koffer vol rotzooi thuis dat weliswaar gelijk door naar zolder gaat, maar leuk was het wel.

Kinderen
In de medina’s is het eigenlijk nog erger. Een voet voor de kinderwagen zodat je naar binnen wordt geloosd. Helaas hebben ze dan aan mij een verkeerde. Een aantal verkopers heeft toch wat blauwe tenen overgehouden. Na een winkel heb je ze ook eigenlijk allemaal gezien. Er wordt overal hetzelfde verkocht. Het enige dat wel leuk is, zijn de gangen waar ze hun winkeltjes hebben. Erg aandoenlijk om te zien. Wat me erg benauwde in Tunesië is dat kinderen heilig zijn daar. Ik had mijn dochter van een jaar bij me. Hoogblond met een blank huidje, ooohh wat schattig. Zodra ik me ergens vertoonde met haar, of het nu in het hotel of op straat was, ze werd van alle kanten bewonderd aangekeken en gekust, geknuffeld en opgetild. In het hotel kon ik het op een gegeven moment wel hebben. De obers speelden vaak met haar, zodat wij rustig ons eten op konden eten. Je zag aan haar dat ze het ook geweldig vond die aandacht, maar met argusogen hield ik haar in de gaten. Op de markt wilden ze haar al uit de kinderwagen halen en knuffelen, maar dat heb ik toch tegengehouden. Je moet er toch niet aan denken dat iemand in een keer met je kind in de menigte verdwijnt?

Uiteindelijk kan ik terugkijken op een geslaagde vakantie. Van de rust en alle service heb ik echt genoten. Van het landschap van Tunesië heb ik niet veel gezien, maar zodra je uit het hotel kwam was alles een beetje dor en droog. Voor de natuur hoef je er niet heen te gaan. Hoewel, mijn moeder is een dag naar de Sahara geweest en vond dat wel enorm interessant. Ik kan iedereen Tunesië aanbevelen voor een all-inclusive vakantie op een lekker resort.

Datum artikel: 3-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Tunesië: Niets moet, alles mag

ATP vakanties