vakantie informatie

Thailand: Olifantentrainer voor drie dagen

Wij hebben ons opgegeven voor een driedaagse mahout-training (een mahout is de vaste olifantentrainer/verzorger) in Lampang. Een dag voor het begin van de cursus, gaan we per trein naar Lampang. Onze zitplaatsen blijken zich recht onder een rooster in het dak van de trein te bevinden, waar continu waterdruppels uitkomen. Er wordt een ‘mannetje’ bijgehaald. Als hij het rooster opent, plenst er een paar emmers water naar beneden. Een half uurtje later zijn maar liefst vier verschillende ‘mannetjes’ bezig de roosters, de vloeren, de stoelen en de wanden droog te deppen met wc-papier. Je zou zeggen: ga op zoek naar de oorzaak, maar er wordt alleen gedept. Roosters weer dicht, even kijken, he nog steeds water, deppen maar weer. Hoe erg ze hun best ook doen: bij elke schokkende of afremmende beweging van de trein gutst het water uit het dak.

Lokale folklore
In de stad Lampang aangekomen, hebben we een kamer gevonden bij twee stokoude mensen waarvan hun prachtig oude en ruime teakhouten huis waarschijnlijk te groot is geworden voor hun alleen. Wij krijgen de, volgens ons, voormalige balzaal, want we kunnen haast verstoppertje spelen in onze kamer, zo groot is die. We hebben mazzel, want er is een soort van braderie in en rond ‘onze straat’. Uiteraard pak je deze lokale folklore even mee. Lampang is duidelijk geen toeristenplaats, hoewel er veel mooie oude houten huizen staan. We worden dan ook door diverse mensen bekeken, maar wel met een vriendelijke glimlach. Ze vinden het leuk dat die Westerse mensen naar hun braderie komen. Het is geen commerciële bedoening, maar meer lokale mensen die wat handwerkjes en spulletjes verkopen. We zijn vrijwel de enige Westerlingen. Er wordt van allerlei lekkers verkocht in stalletjes, dus het wordt een avond ‘van de straat’ eten: kleefrijst met stukken verse mango (een bakje vol voor twintig eurocent), een shashlick-pen met vlees, ananas, paprika, tomaat voor ditzelfde enorme bedrag van twintig cent, verse jus (in een plastic zakje met een rietje, want we willen het meenemen) voor dertig cent en nog heel veel dingen die we niet kennen, maar wel willen proberen. Als je dan ook nog ‘aloy!’ (lekker!) zegt als het je smaakt, vinden de Thai het helemaal fantastisch. Ze glunderen dan van trots.

Aan de slag
Maandag is het dan zo ver en vertrekken we naar het Thai Elephant Conservation Center. Vroeger werden de olifanten gebruikt in de houtindustrie, maar omdat houtkap sinds enkele jaren verboden is door de Thaise regering, zijn veel mahouts en olifanten ‘werkloos’. In dit centrum kunnen ze dan toch hun geld verdienen. We bekijken eerst de demonstratie door de olifanten: duwen en trekken van boomstammen, het oppakken van voorwerpen en die weer teruggeven aan de mahout en gaan zitten/liggen. Daarna maken we kennis met onze medeleerlingen en krijgen we onze bedrijfskleding: een wijde broek en shirt; olifantproof. We leren verder de commando’s in het Thais: gaan en stoppen (toch wel de belangrijkste vinden wij), het optillen van de voorpoot zodat je ‘gemakkelijk’ op kunt stappen, iets oppakken en achteruit lopen, maar ook het laten zakken van het hoofd, zodat je deze als glijbaan kunt gebruiken om er vervolgens (als op een bok met gymnastiek) weer op te springen. Daarna wordt het dan echt en krijgen we onze eigen olifanten toegewezen voor de komende drie dagen. Charles krijgt een grote vrouwtjesolifant en Petra Kamhai, een mannetje van zeven jaar, wat eigenlijk dus nog een jonkie is: ze kunnen wel tachtig jaar worden. En dan eerst maar eens opstappen! Nee, niet via een trapje op de rug van de olifant in een bakje, maar als een echte mahout: op de nek, achter de oren van de olifant. En opeens is zo’n beest best wel groot, en kost het opstappen via de voorpoot best wel moeite. Zo’n beest wiebelt ook nog behoorlijk, dus dat is erg wennen. Eerst zit je nog met de handen op de kop om jezelf in balans te houden, maar op een gegeven moment heb je het gevoel een beetje door en zit je wat relaxter. Maar toen de commando’s oefenen. Petra kan ‘HOU!!’ (stop!) zeggen wat ze wil: Kamhai loopt lekker door. Pas als de mahout het zegt, stopt hij. Soms. Ach, hij is nog jong en moet het een en ander leren. Het ligt vast niet aan ons, maar aan de koppigheid van het dier. Toch? Het is wel ontzettend leuk om zo hoog op zo’n tientonner te zitten en hem te aaien of suikerriet te voeren als hij zijn best heeft gedaan. En dan neem je die borstelharen en de ongemakkelijke spreidzit gewoon voor lief!

Gemiste roeping
Charles is verbaasd hoe goed het allemaal gaat. Normaal is hij niet zo’n handige vogel, maar het omgaan met deze reus gaat geweldig. Zijn mahout laat hem al snel alleen en ziet vol verbazing hoe de olifant echt luistert. Charles klimt erop en glijdt eraf, springt op het hoofd, draait zich om, laat dingen vallen die opgepikt worden, kan de olifant laten knielen en zakken. Charles heeft duidelijk zijn roeping gemist. Zijn mahout maakt af en toe wat foto’s en kijkt lachend toe. Aan het einde van de middag worden de olifanten naar de jungle gebracht voor de nacht. En dat is onze taak! Een rit van een uur, door beekjes en over smalle paadjes, om uit te komen bij een groot meer. Uiteraard is de olifantenparkeerplaats (de jungle, met vers sappig bamboe) aan de andere kant van het meer. Dat betekent dus door het water heen. De mahout springt achterop en hup, het water in. De olifanten vinden het fantastisch en gaan ook door de knieën en kopje onder, met ons dus nog op zijn rug. De mahouts jutten de olifanten op om vooral veel water te spuiten naar elkaar en dus naar ons, met als gevolg dat we van kop tot teen nat worden. Wat kan ons dat natte pak nu schelen, dit is een ervaring die je nooit meer vergeet. De volgende ochtend moeten wij er om 6.00 uur uit. Het is tijd om onze olifanten op te gaan halen! De natte pakken van de dag ervoor maar weer aangetrokken en naar de jungle gelopen. De olifanten horen ons al van verre aankomen en het is een ontzettend gaaf geluid om trompetterende olifanten te horen om 6.30 uur. Omdat ze zich ‘s nachts met zand hebben besproeid, moeten we eerst met bladeren aan de gang om ze schoon te maken. De lange ketting waaraan ze vastzitten (sommige olifanten mogen elkaar niet zo, dus worden ze gescheiden gehouden) wordt door de olifant zelf binnen gehaald met zijn slurf en daarna worden onze stijve spieren weer aan het werk gezet: opstappen. Weer door het meer heen, het blijft leuk! Zelfs om 7.00 uur in de ochtend. Genieten zo hoog bovenop een dier om dan een meer in te stappen! Rond 9.30 uur komen bussen toeristen aan die kunnen zien hoe de olifanten gewassen worden. Omdat wij nu al een beetje ‘echte’ mahouts zijn, mogen we helpen. Op zijn rug zitten, oren en hoofd wassen, ondertussen weer natgespoten worden door die andere olifant. We kunnen onze lol niet op! Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze een olifant hebben gewassen. Wij wel, en we vinden het fantastisch.

Voorstelling
Na twee dagen trainen mogen we op onze laatste dag als mahout meedoen in de voorstelling. Samen voorop de stoet, al trommelend en vervolgens mooi opstellen en de olifant laten buigen. Er gebeurt dan van alles: muziek maken op trommels en xylofoons, demonstraties boomstam slepen, duwen, wegschoppen en optillen. Na de show weten de dieren dat het publiek suikerriet mag voeren en dus rennen ze naar een plekje en stelen de suikerriet het liefst uit de handen van de mensen of uit de monden van de buurolifant!

Datum artikel: 4-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Thailand: Olifantentrainer voor drie dagen

ATP vakanties