vakantie informatie

Skywalken in Costa Rica

Met onze huurauto rijden we richting Poas Volcano National Park. Daar bezoeken we het museumpje, maar dit is niet veel soeps. Het is verouderd en enkel in het Spaans. Dan nemen we het pad richting de krater. We zien de krater vrij goed, maar het is hier zeer vochtig en mistig. We moeten echt wachten tot de wolken wat wegtrekken om een foto te kunnen nemen. Na de bezichtiging nemen we het pad verder naar het Botosmeer, een meertje gevuld met regenwater. Van hieruit kunnen we een speciaal wandelpad nemen door het woud. Hier zien we eekhoorns, veel vogeltjes en de eerste kolibrie.

We wandelen nog een dik half uur en tegen 13.00 uur zijn we terug bij de auto. Via San Miguel rijden we naar Pital. Onderweg stoppen we even voor een schitterende waterval (Cascade de La Paz). In Pital stopt de weg. We moeten verder naar Boca Tapada over een ‘kiezelweg’; een pad met keien van ongeveer 20 centimeter doorsnede en heel veel putten. Niet te doen. Door elkaar geschud komen we aan in Laguna Del Lagarto Lodge. We zitten hier, op ongeveer twee uur van de buitenwereld, echt in de ‘middle of nowhere’.
De zon komt om ongeveer 5.00 uur op. Tegen dit uur worden we ook wakker en horen we een ochtendconcert van vogels. We gaan al tegen 6.30 uur naar de ontbijttafel, zodat we voor het ontbijt nog anderhalf uur van de vogelpracht kunnen genieten. We zitten hier en zien in korte tijd honderden vogels zitten, vliegen en vechten. Plots zien we vanaf onze ontbijttafel een van de toekans uit de boom vliegen en die komt recht op ons af. Hij landt op een meter van ons op de balustrade. Schitterend! We hebben met onze gids Didier afgesproken om een tochtje te maken door het tropisch regenwoud. We wandelen eerst nog door de tuin, zien weer enkele kolibries en een black vulture. We komen onderweg mieren, enkele salamanders en een paar kleine rode gifkikkers tegen. Klein, slechts een centimeter, maar wel ‘cute’ zeggen de twee Amerikanen, die ons vergezellen. Het is prachtig om hier zo door het woud te wandelen. Didier maakt ons attent op ‘Monkeystairs’, een soort liaan, die dikwijls door apen gebruikt wordt om naar boven te klimmen. Na drie uur zijn we uit het woud en lopen gewoon langs de weg terug naar de lodge. Om 13.30 uur komen ze ons halen voor een boottocht op de rivier San Carlos. We varen op de Rio San Carlos en gaan helemaal tot de Rio San Juan, die de grens vormt met Nicaragua. Het is een snelstromende rivier en er zijn veel dieren te zien. Op de heenweg zien we schildpadden, een kleine Amerikaanse krokodil, veel witte en blauwe reigers, ijsvogels, aalscholvers, een valk en iguana’s (in Costa Rica ‘chicken of the trees’ genoemd). Deze dieren worden af en toe gegeten en het vlees smaakt als kip. Tegen 17.00 uur zijn we terug op de plaats waar we vertrokken en nemen we onze jeep terug naar de lodge.

Costa Rica, Skywalk
Om 8.00 uur stappen we in de auto op weg naar Pital. Daar kiezen we de weg naar La Fortuna en de Arenal. We rijden om het Lake Arenal heen naar Tilaran. Deze weg moet goed zijn, maar is dat helemaal niet. Er zitten veel putten in de weg die ons verplichten heel traag te rijden. We stoppen na een vermoeiende rit in Tilaran en zoeken iets kleins om te eten: appels en banaan met toastbrood. Even pauzeren en dan op weg naar Santa Elena en Monteverde. We rijden 20 meter fout en een jonge Costaricaan verkoopt ons gelijk een ‘gedetailleerde’ kaart. We verdenken de inwoners van dit dorpje ervan de borden weggenomen te hebben om zo hun kaartjes te kunnen verkopen. Na nog wat gezoek in Santa Elena komen we aan in het hotel. Terwijl we iets drinken, krijgen we uitleg over mogelijke uitstapjes. We boeken een ‘begeleide’ uitstap. Ze zullen ons naar Santa Elena Could Forest brengen, daar kunnen we de skywalk doen, de tentoonstelling ‘Jewels of the rainforest’ en ‘The Hummingbird Garden’ bekijken. De volgende dag stappen we in een busje en worden vlakbij Santa Helena Cloud Forest afgezet. We zijn onder de indruk van de grootheid van het cloud forest. We lopen over bruggen, die 30 tot 50 meter boven de grond hangen en nog steeds wandelen we niet helemaal boven in de toppen van de bomen. Er groeien planten op de bomen. Op sommige bomen groeien meer andere planten, dan dat die bladeren heeft. Na de skywalk is het tijd voor de tentoonstelling ‘Jewels of the Rainforest’ van Richard Whitten. We beginnen met een video over zijn het leven en werk. Hij heeft in de loop der jaren ongelooflijk veel insecten onderzocht, gefilmd, verzameld en nu worden die beestjes hier tentoongesteld in een museumpje in het cloud forest. We drinken en eten iets in een winkeltje en gaan dan naar de Hummingbird Garden. Op een open plek in het bos, vlakbij de ontvangstruimte, staan ongeveer vijf voederplaatsen voor kolibries. Er hangt honingwater in speciaal voor kolibries ontworpen voederbakjes. We dachten er een paar te zien, maar het werden er een paar honderd. Ze zoeven van boven naar beneden van voor naar achter en opnieuw terug. Je kunt echt heel dicht bij de bakjes komen en zo de vogels heel goed bekijken.

Vulkaan Arenal
We vertrekken de volgende ochtend rond 8.45 uur. De weg is al niet veel beter dan die naar Tilaran, maar die brengt ons veel sneller bij de snelweg, de Interamericana. Eef heeft nog maar een kwartier het stuur overgenomen als we worden tegengehouden door de politie. Ze rijdt 82 en de maximumsnelheid is 80 km/u. Pech. 10.000 Colones of 20 $, direct betalen, geen compassie. We rijden verder naar San Ramon. Daar nemen we de rode weg naar boven naar La Fortuna. We vinden het hotel ‘Lomas Del Volcan’ vrij snel. Die nacht worden we om 1.00 uur wakker en zien vanuit ons bed de Arenal volledig. Alles helder, geen wolken. Zalig! De volgende ochtend zijn we vroeg wakker en hopen nu ook overdag de Arenal te zien. We zetten wat koffie en proberen vanaf ons terras een glimp te ontwaren van de vulkaan. Voorlopig niks. Tijdens het ontbijt klaart plots de hemel op en zien we de Arenal met slechts een klein beetje wolk. Graaf! Nu kunnen we met een gerust hart vertrekken naar Caño Negro. Daar spreekt een Costaricaan ons aan om met hem als gids de Rio Frio en Caño Negro te verkennen. We sputteren met een bootje over de Rio Frio en zien ettelijke kaaimannen, lizards, apen, witter reigers en iguana’s. Bij het reservaat Caño Negro is in het droge seizoen niet veel te zien. Nu is het slechts een kleine moerasvlakte, in het natte seizoen staat het water hier naar het schijnt twee meter hoger en dan is de enige weg erdoor per boot. Nu raakt ons bootje slechts enkele meters ver en keren we om. Onze gids vaart naar een mooie boom en haalt een vrucht van de boom; iets dat op een banaan lijkt. Hij snijdt er wat in, geeft het onderste stuk aan Eef, zegt Timo dat hij het bovenste deel moet vastnemen en er af moet trekken. Er komt een prachtige bloem tevoorschijn. Dan varen we in een stuk terug naar Los Chiles. We nemen de auto terug naar La Fortuna.

Snorkelen
Deze nacht hebben we iets beter geslapen. De Arenal laat zich ten afscheid in volle glorie zien en bewonderen. We checken uit en nemen de auto naar Tilaran en Liberia. We zien de Arenal nu vanaf de andere kant. We bereiken Lake Arenal met een onbewolkte hemel en dat is een veel mooier zicht dan toen we hier de eerste keer kwamen. We zien onderweg een neusbeer langs de weg en een hele troep zwarte gieren. We nemen in Tilaran de weg naar Las Cañas. Het blijkt niet ver meer te zijn, ongeveer 1,5 uur later zijn we in hotel Guachipelin. We krijgen de volledige uitleg van wat er te doen is en rijden via de Termales naar het natuurpark Las Pailas. Goed uitgeslapen staan we de volgende ochtend op. Het is prachtig weer en goed warm. Na het ontbijt zetten we koers naar Playa Conchal, waar we gaan snorkelen. We zitten op een groot strand Playa Brasilito, maar daar zie je geen hand voor ogen door de sterke stroming. Geen ideale omstandigheden dus om te snorkelen.We rijden langs het water naar Playa Conchal. Daar is het kalmer. Timo ziet kleine blauwe visjes, een paar zwart en geel gestreepte visjes, krabbetjes en een kleine zeeslang. Even later is de stroming erger en door het opstuivende zand zien we niet meer visjes dan voorheen. Een half uurtje later leggen we ons neer op het schelpenstrand en rusten wat uit. Na ongeveer een uurtje hebben we het gehad en rijden terug naar Tamarindo.

Vertrek
Om 5.50 uur staan we op. We hebben een lange rit voor de boeg, dus we moeten zorgen dat we op tijd weg zijn. We komen zonder veel problemen bij het autoverhuur-kantoor vlakbij de luchthaven. Daarna brengen ze ons in een busje naar de luchthaven zelf. Op Schiphol worden we opgepikt en zo komt er een mooi einde aan een fantastische vakantie.

Datum artikel: 14-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Skywalken in Costa Rica

ATP vakanties