vakantie informatie

Santiago de Cuba: Mijn paradijs

Oh, wat is het heerlijk om hier weer te zijn! Dit, Santiago de Cuba, is voor mij echt de beste plek op de hele wereld! Ik ben vanuit het Spaanse Jerez de la Frontera, waar ik woon, eerst naar Nederland gegaan en ik ben daar even een paar dagen bij familie geweest. Brrrrr, dat was koud! De reis naar Cuba verliep goed, hoewel niet geheel vlekkeloos. Ik kwam namelijk keurig op de geplande tijd aan in Holguin, maar mijn koffer niet! Ik heb ‘m als vermist opgegeven en kreeg een papiertje mee, met een telefoonnummer, dat ik kon bellen om verder te informeren. Ik had wat mensen in de rij voor de douane ontmoet, die ook naar Santiago gingen. Zij hadden netjes op mij gewacht.

Dat was wel prettig, want nu konden we een taxi delen. Het was wel apart om alleen met mijn handbagage in Santiago aan te komen, maar gelukkig had ik de belangrijkste dingen in mijn handbagage zitten. Dat kwam overigens vooral omdat ik een paar kilo teveel gepakt had in mijn koffer en dat mocht ik in mijn handbagage doen. Daardoor had ik dus niet alleen mijn lenzen- en tandenpoetsspullen bij me, maar ook al mijn douchespullen, zonnebrandcrèmes, boeken en andere handige dingetjes. Zelfs de cadeautjes voor de familie waar ik zou gaan logeren, had ik bij me! Tja, wat ik alleen dus niet had, waren: KLEREN! Dat was wel maf. Ik heb dus een dag of vier met dezelfde kleren gedaan. Gelukkig had ik de vorige keren steeds kleren hier achtergelaten bij de familie, dus daar kon ik nu wel weer iets van lenen.

Visa Familiar
Maar wat was er nu met mijn koffer? Donderdag heb ik dus gebeld en wat bleek: mijn koffer stond nog vrolijk in…… AMSTERDAM! Mijn geluk is dat er meerdere vluchten per week naar Cuba gaan, dus een aantal dagen later kon ik ‘m samen met Maykel, een goede vriend van me, af gaan halen. Net als voorgaande bezoeken had ik weer een visa familiar (familie visum) nodig, zodat ik bij Lucia en de familie mocht slapen. Dat was overigens wel een gedoe. De situatie is sinds april echt veranderd hier en niet ten goede, helaas. Er is nog minder te krijgen dan voorheen en het leven is behoorlijk duurder geworden. Voor ons toeristen, maar ook voor de Cubanen. En ze hadden al zo weinig. Tja, en dat het veranderd is, merk je dus ook bij de aanvraag voor een visa familiar. Communisme viert hoogtij en daarmee ook de corruptie. We hebben het geluk dat de vrouw van de immigratiedienst ons graag mag, dat merkten we al in april, toen we voor de eerste keer deze procedure door moesten. Nu moest ik uiteraard weer betalen voor het visum (veertig Peso Convertible), maar deze keer heb ik echter vijftig betaald om haar ‘gunstiger’ te stemmen.

Kerstmis
Ik blijf het toch wel raar vinden, dat ik me hier altijd zo goed voel. In een land waar zoveel problemen zijn, waar het zo slecht is gesteld met de eigen bevolking, maar waar je zoveel warmte voelt. Ik vind het werkelijk heerlijk om in Jerez te wonen, maar dit Santiago de Cuba is mijn plekje. Vandaag is het Eerste Kerstdag, maar dat wordt hier niet gevierd. Hier draait alles om kerstavond. De familie viert normaal kerst niet echt, maar omdat ik er nu ben, willen ze dat wel doen. In Cuba wordt bij feestelijkheden vaak varken gegeten, maar Claryta had gezegd, dat ze dat niet twee keer wilde doen, dus voor kerst (kerstavond dus) zou ze een typisch Cubaans gerecht klaar maken en dan zouden we met oud en nieuw varken gaan eten. Het gerecht dat Claryta maakte, heet Arroz Imperial, wat een rijstschotel is. En ik moet bekennen, toen ik zag hoe ze het maakte vond ik het er behoorlijk onsmakelijk uitzien. Het was namelijk een soort taart van laagjes gele rijst, een tomatensaus met daarin wat groenten en kip- en varkensvlees, mayonaise en kaasstrooisel. Echt, ik vroeg me af of ik dat wel zou kunnen eten, maar weet je, het was verrassend lekker! Daarbij hadden we nog salade en wat gefrituurde aardappelachtige dingetjes. Bij het eten dronken we de zoete olorosso (Sherry), die ik meegenomen had uit Jerez, Spanje. Zeer smakelijk.

Oud en nieuw
Weer een jaar afgesloten. Het is nu 2006, een nieuw jaar. Hier in Cuba is oud en nieuw in ieder geval super goed gevierd. De 31e om 19.00 lokale tijd heb ik eerst stilgestaan bij de Europese jaarwisseling. Nadat ik dat oud en nieuw ‘gevierd’ had, ging ik met de familie eten. Het was een heel gezellig familiedineetje, wat vrij bijzonder is, omdat ze hier haast nooit samen eten. We aten dus varken (puerco – een mannetjes varken) wat hier traditioneel is met oud en nieuw. Na het eten ging ik naar vrienden om met hen naar het centrum van de stad te gaan, waar we het nieuwe jaar in zouden luiden. Het was behoorlijk druk op Plaza de Cespedes en er was live muziek, wat heel leuk was. Er was geen aftellen hier, maar iedereen (die een horloge had) hield het goed bij en om 00.00 uur wensten we elkaar gelukkig nieuwjaar. Er was geen vuurwerk. Als het er al is, dan vermoedelijk alleen in Havana. Overigens is het helemaal niet raar dat het hier warm is. Ik had gedacht dat ik het raar zou vinden, een warme kerst en oud en nieuw, maar dat is dus niet zo. Het is gewoon anders. In het huis van Lucia staat nu trouwens ook een klein kunstkerstboompje dat ik ze cadeau heb gedaan en dat geeft toch een leuke sfeer. Het idee van onze kerst: grote boom eventueel met cadeautjes eronder, koud weer, haardvuur en een uitgebreid diner; het lijkt als iets van heel ver weg, van een andere wereld, maar ik mis het hier nu niet, want het zou hier ook niet passen.

Zwemmen
In mijn laatste week ben ik twee keer gaan zwemmen. De eerste keer met Pedritín bij Hotel Melia Santiago. Dat was nieuw, want voorheen (lees: de vorige keren dat ik hier was) was dit hotel juist een hotel waar je NIET met Cubanen mocht komen. Nu is er een nieuwe directeur en op dit moment is het dus het ENIGE hotel in de buurt van Sueño waar je met een Cubaan kunt gaan zwemmen. Pedritín keek z’n ogen uit. Nu moet ik ook bekennen dat Hotel Melia Santiago een behoorlijk luxe hotel is; het straalt gewoon rijkdom uit. Het is dat ik er moet komen als ik geld wil pinnen of als ik wil internetten, maar ik vind dat hotel maar niets. Het straalt namelijk alles uit wat Cuba niet is. Pracht en praal van een rijkdom, die het land niet kent, die de bevolking absoluut niet kent. Neem het zwembad, dat is als een klein paradijsje, lekker, maar absoluut misplaatst in de omgeving. Toen ik Pedritín vroeg of ie mee wilde gaan zwemmen, was hij daar zeker voor te porren. Voorheen gingen we juist altijd naar Hotel San Juan, een c-klasse hotel, dat nog een stukje van Sueño afligt, maar daar blijk je nu juist niet meer met Cubanen te mogen komen. De enige optie was dus Hotel Santiago en Pedritín wilde maar wat graag een keer daar naartoe. We hebben een heerlijk dagje gehad, veel gezwommen, gerelaxt, gekletst en ook nog lekker geluncht.

Afscheid
Op mijn laatste dag hier ben ik weer gaan zwemmen. Nu met vrienden (Gilberto, Haselis, Pedritín, Joel en Wieke) lekker een dagje naar het strand. We gingen naar Caleton Blanco, een leuk strandje waar ik in april ook al eens naartoe ben geweest. Het is er niet al te druk, wat heel fijn is. We hebben er echt een heerlijke dag gehad.

Nou, toen kwam het einde in zicht. Dinsdagavond zou er nog een afscheidsfeestje gegeven worden. Het was heel fijn, relaxt en gezellig. Beetje gedanst, beetje gedronken en veel gekletst. De terugreis verliep goed en uiteindelijk werd ik in Eindhoven afgehaald op het station. Weer thuis. Een ander thuis.

Datum artikel: 14-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Santiago de Cuba: Mijn paradijs

ATP vakanties