vakantie informatie

Puur leven in Costa Rica

Frank en ik vielen als een blok voor het Midden-Amerikaanse land Costa Rica waar Pura Vida de lijfkreet is; puur leven. Prachtig hoe de Tico’s, zoals de Costaricanen genoemd worden, in het leven staan. Genieten van het leven, dat is waar het om gaat. En ze hebben natuurlijk helemaal gelijk! Zowel mijn levenslustige reisgenoot als ik gingen daar dan ook graag in mee. Als eerste streken we neer in Montezuma, een piepklein louter Spaanstalig hippiedorpje aan de kust zonder geasfalteerde wegen en veel strand.

Een heerlijk strand met hoge golven en veel bomen die zorgden voor de broodnodige schaduw. Daaromheen wat kleine restaurantjes, bungalowtjes en winkeltjes. Het viel meteen op hoeveel dierengeluiden je hoort. Het is in Costa Rica heel normaal dat je in een restaurant zit en er op z’n dooie akkertje een monsterachtige leguaan van adembenemend formaat langs je tafeltje komt lopen. Dit verschijnsel heeft al tot heel wat lachwekkende situaties geleid. Bijvoorbeeld die keer dat we op het strand onder een boom lagen en twee leguanen besloten minileguaantjes te gaan maken op een wel heel dunne tak, een meter of twee recht boven ons hoofd. Hoewel het liefdesspel omslachtig is, hebben ze hun evenwicht kunnen bewaren. Live Discovery Channel!
De eerste avond in Montezuma werd ik naar een aantal kraampjes met schelpenkettingen gezogen. Bij een kraampje werd ik zo goed geholpen door een jongen en meisje dat ik wel wat moest kopen. Toen ik het meisje aankeek, herkenden we elkaar. Een jaar daarvoor in Trinidad en Tobago had ik een oorbelletje gekocht bij hetzelfde stel! Hoe groot is de kans? Ze herkende mij ook, ze wist zelfs nog wat ik bij ze had gekocht. Kleine wereld. Goed geheugen.

Rumexplosie
Op Valentijnsdag moesten we geld pinnen, wat niet in Montezuma kon. We huurden, Hollands als we zijn, twee fietsen om in het volgende dorpje naar de bank te gaan. Na 70 meter lag ik al meer dood dan levend in de berm en keerde terug. Frank kon de hitte en heuvels wel de baas. In het hotel wachtte ik op hem, zonder te weten dat hij vreselijk verdwaald was en een onvrijwillige omweg van 26 kilometer had gemaakt. Na me urenlang zorgen te hebben gemaakt, werd besloten de uiteindelijke goede afloop te vieren met het speciale Valentijnsdineetje van het restaurantje bij het hotel. Dat restaurantje had een leuke Spaanse eigenaar en was waanzinnig goed, maar een beetje duur voor Tico begrippen. Het speciale Valentijnsdineetje was een Red Snapper voor twee. Romantisch om een vis te delen! Iets minder romantisch was de aanblik van de tafel na afloop; graten, ogen, vinnen. Na het diner gingen we naar de kamer en wilden we een glaasje rum-cola drinken. We hadden een fles rum uit Nicaragua gekocht, die een vreemde plastic constructie op de flessenhals had. Is verder prima, maar rum kwam er niet uit, wat toch de bedoeling was. We probeerden met een mes van alles, maar geen rum. Ik dacht slim te zijn en naar het restaurantje terug te gaan en het aan de eigenaar te vragen. Er zaten nog best veel mensen toen ik de eigenaar wilde uitleggen dat we iets niet snapten. Ik schudde de fles heen en weer om te demonstreren dat er niets uitkwam, maar opeens deed de rare constructie zijn werk en een ware rumexplosie vond plaats. Het restaurant en haar bezoekers liet ik achter met een dun laagje Nicaraguaanse rum! Heel gênant.

Werkende vulkaan
Na Montezuma gingen we naar het koelere Monteverde. Daar hebben we een tocht door de jungle gemaakt door middel van een ingenieus hangbruggennetwerk. Heel bijzonder. Het bos lag zo hoog dat het geen regenwoud was, maar een cloudforest (wolkenwoud). De beroemde quetzal vliegt daar rond maar laat zich zelden zien. Het is in het wolkenwoud een sport om de quetzal te spotten. Maar helaas. Van Monteverde gingen we naar Neuvo Arenal waar we gefascineerd raakten door een stuwmeer met twee dorpjes op de bodem. In het naastgelegen dorp Fortuna was ook iets fascinerends, namelijk een werkende vulkaan. In Fortuna boekten we meteen een tocht naar de vulkaan voor die dag. Toen we aan kwamen rijden met de bus had ik al allemaal rookpluimen uit de krater zien komen. Ik vertoonde de hele dag al dat (irritante) overenthousiaste gedrag van een kind dat op schoolreis mag. Een uitbarstende vulkaan zien; een droom werd werkelijkheid! ‘s Middags was het dan zover, we werden opgehaald en naar de beroemde Hotsprings gebracht. Daar waren verschillende vulkanische baden met temperaturen tussen de 37 en 63º. We hadden het hele badderparadijs voor ons alleen. De achtergrond van de Hotsprings werd gevormd door de machtige, perfect iconisch gevormde Arenal. Je voelt je zo klein met zo’n imposante moordenaar op de achtergrond. Helaas betrok de lucht en een even imposant wolkendek verborg de vulkaan. Herboren na het heilzame badderen, vertrokken we naar de vulkaan. We stonden op een uitkijkplek waar je het beste zicht hebt op het natuurlijke monster. Hij rommelde, gromde en bromde, maar we zagen niets. Ook hoorden we rotsblokken vallen ter grootte van auto’s, maar we zagen ze maar zelden. Af en toe een roodgloeiend puntje onder de bewolking was het enige wat we die avond zagen. De verhalen over schitterende lava-explosies waren niet aan ons besteed.

Lavastroom
Teleurgesteld maar toch onder de indruk gingen we terug naar Fortuna. Daar gingen we wat eten in een restaurantje. Na een poosje kwam er een opgewonden groep mensen binnen. Ze kwamen net terug van de vulkaan en hadden de meest geweldige beelden gezien. Overal om me heen zag ik mensen de blijkbaar enorme lava-explosies druk met hun armen demonstreren. Hoe frustrerend. We raakten aan de praat met een van de geluksvogels en hij vertelde dat de bewolking net optrok toen ze aankwamen. De dag erna hadden we meer geluk. Er was dan geen bewolking, maar de vulkaan leek een dag vrij te hebben. We hebben uren en uren naar een rood puntje zitten kijken bovenaan de krater. Hij had er echt geen zin in. Op een gegeven moment kwam er een busje aan met zeven Texaansekrijsende dames en hun gids. De gids, die ik overigens direct nomineer voor het Guinness Book of Records recordpoging geduld, had een soort telescoop meegenomen. We mochten er ook even door kijken en wat bleek? Dat rode puntje was een metersbrede lavastroom! Ik kon mijn oog er niet vanaf houden! Wauw. Ik werd er wel even stil van. Ons volgende tripje was een vaartocht over de Rio Frio, naar de grens van Nicaragua en terug. Met een boek op schoot met daarin alle dieren van Costa Rica zaten Frank en ik als volleerde Jacques Cousteautjes de vogelaar uit te hangen. Helaas werd de serene rust voortdurend verstoord door de groep Texanen waar we ons tussen bevonden. Onze vaartocht werd onvrijwillig van commentaar voorzien van alles wat de dieren waar we naar keken, deden. “Oh yeah, he’s going up the tree. Oh yeah, he’s sitting down. He’s touching his head.” De Texanen hadden hun nekken volgehangen met verrekijkers, film- en videoapparatuur, die de verrekijkertjes van de gidsen gênant deden verbleken. We zagen de mooiste vogels, krokodillen en luiaards. De luiaards hebben een interessant dagritme. Ze slapen twintig uur en de overige vier worden alleen besteed aan sex en eten.

Veel te snel was onze reis alweer om. Ik heb intens genoten van Costa Rica met haar lekkere eten, relaxte sfeer en gastvrije bevolking. De indrukwekkende natuur heeft een diepe indruk achtergelaten. Pura Vida!

Datum artikel: 14-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Puur leven in Costa Rica

ATP vakanties