vakantie informatie

Maleisië: De beklimming van Mount Kinabalu

We worden om 8.15 uur opgehaald bij het Beverly Hotel en vertrekken voor een twee uur durende rit naar Kinabalu Park. Voordat we het weten zijn we bij het Kinabalu Park. De gids schrijft ons allemaal in voor de beklimming. Wij hoeven dan morgen niet meer op onze pasjes te wachten en kunnen dan direct met de klim beginnen. Het is aan de voet van de berg een paar graden koeler, maar de zon schijnt volop. Dit is de eerste keer dat we de berg zien. De top verdwijnt in de wolken. Wij bezoeken vandaag Kinabalu Park. Het park is zo’n 767 km² groot en ligt aan de voet van Mount Kinabalu. Met een groepje van acht personen inclusief gids gaan we op pad. Het park is erg mooi met veel beekjes en kleine watervalletjes. Het gaat in dit park voornamelijk om de bomen, planten en bloemen. We zien de kleinste orchidee ter wereld. Helaas is dit niet het seizoen voor de orchideeën, maar deze bloeit gelukkig nog wel (en is inderdaad echt heel klein). We maken een wandeling van zo’n anderhalf uur. Daarna is het tijd om de tuinen bij Kota Kinabalu te bezoeken.

Hier groeien de bekerplanten en die willen we wel eens zien. De tuinen op zich vallen ons een beetje tegen, er staat haast niets in bloei en de bekerplanten zijn geen bekerplanten maar een bekerplant (het is er echt een), achter een hekwerk. Nou ja, in ieder geval hebben we er een gezien! We lunchen bij het park en worden daarna naar het Fairy Garden hotel gebracht. Het hotel ligt zo’n tien minuten rijden van het park en heeft een schitterende ligging. Vanaf ons balkon kijken we uit over een groot dal waar een klein dorpje ligt en in de verte zien we bergen. De kamer ziet er prima uit. Het hotel heeft een Chinees management en dat is te merken bij het avondeten. We krijgen met z’n tweeën een gigantische tafel aangewezen waarop een draaiplateau ligt en deze wordt volgeladen met de heerlijkste gerechten. Gelukkig geen stokjes, maar mes en vork! We besluiten om op tijd te gaan slapen. Onze rugzakken staan al klaar. Morgen is het zover, dan beklimmen we Mount Kinabalu!

Regen, regen en nog meer regen
Om 8.30 uur worden we opgehaald. We ontvangen onze pasjes en krijgen een gids toegewezen. Met een bus die helemaal vol zit met Chinezen worden we naar het beginpunt van de beklimming gebracht. Nadat we zijn uitgestapt moet de gids ons nogmaals registreren. Wij kopen ondertussen nog twee flesjes water en dan kan de klim echt beginnen. De Chinezen zijn al op weg en om 10.00 uur gaan wij van start. Ons is geadviseerd het rustig aan te doen en te genieten van alles wat we onderweg zien. Tijd genoeg. De gids houdt ons tempo aan en loopt achter ons (met zijn handen in zijn zakken). Hoe vaak hij dit doet? Driemaal per week! We komen voorbij een schitterende waterval en uiteraard wordt daar een foto van genomen. De beklimming bestaat het eerste gedeelte uit allemaal trappen die variëren van zo’n dertig tot wel vijftig centimeter hoog. We zien al snel in dat we het inderdaad rustig aan moeten doen! De eerste paar kilometer gaan echt goed. We maken nog de opmerking ‘als dit zo doorgaat is het een makkie’. Er zijn om de paar honderd meter rustpunten en daar maken we graag gebruik van. Na zo’n 3,5 kilometer merken we dat het klimmen steeds zwaarder wordt. Maar we stappen dapper door! De lucht wordt ijler en het ademhalen wordt moeilijker. Om 12.00 uur begint het een beetje te regenen. Alsjeblieft, laat deze bui overwaaien. We zijn 200 meter verwijdert van ons volgende rustpunt. Daar aangekomen barst de hemel open en begint het te stortregenen. We blijven op het rustpunt wachten in de hoop dat deze bui snel over zal zijn. Na een half uur hebben we in de gaten dat de regen niet minder wordt. We kunnen niet blijven wachten, trekken onze regenjassen aan, extra zeiltje over de rugzakken, en gaan op weg. De lol is er op deze manier snel af. De stenen zijn glibberig en er vormen zich steeds meer kleine watervalletjes die met een enorme snelheid de berg afrollen. Wij proberen onze voeten droog te houden door steeds op een hoger liggende steen te stappen en niet in de plassen water. Na anderhalf uur houden onze regenjassen de regen niet langer tegen. Het water stroomt via de bovenkant van onze schoenen naar binnen. Een pad is niet meer zichtbaar en we waden letterlijk door het water naar boven. John houdt de moed erin en stapt stevig door. Ik (Pasca) zie het niet meer zitten, maar ja, terug is ook geen optie. We zijn al ruim over de helft. Het ademhalen begint langzamerhand echt pijn te doen. Ik krijg last van hoofdpijn. Doorlopen! Waar zijn we aan begonnen! Doorlopen! Steen voor steen, stap voor stap. De automatische piloot staat al lang aan!

Beklimming Mount Kinabalu
De laatste paar honderd meter zijn het zwaarst, het stortregent nog altijd. De gids, die maar een paar woorden Engels spreekt, deelt mee, ‘nog vier’. Ik (Pasca) kijk hem aan, nog vier wat? Vier meter, vierhonderd meter, vier minuten of vier uur? Heb er dus zwaar de pest in! John, met z’n topconditie, probeert me moed te geven. Joh, morgen gaan we naar Pulau Gaya! Kop op, dat laatste stuk haal je ook nog wel! Het blijkt 400 meter te zijn, en het zijn de zwaarste! En dan eindelijk, Laban Rata is in zicht. Dit is het tussenstation en we zijn er om 14.30 uur, niet slecht! Hier hebben we onze overnachting. Om 3.00 uur begint vannacht de klim naar de top. Bij Laban Rata aangekomen lopen we direct door naar de receptie. De ruimte, een soort kantine, zit vol met mensen die drijfnat zijn. Her en der hangen regenpakken, liggen natte sokken en staan natte schoenen. Overal op de vloer is het nat. We krijgen onze sleutel en horen dat we niet in het Laban Rata kunnen overnachten. Is er een mogelijkheid om dit toch te regelen? Nee, helaas, alles zit vol. Onze hut ligt zeventig meter verderop. Prima, alles is goed op dit moment! Door en door nat zijn we, waar we staan vormen zich plasjes water op de vloer. De verwarming is niet aan en pas nu merken we, na al dat klimmen, dat het ijskoud is. In Laban Rata is de verwarming nog niet aan, om 18.00 uur gaat deze pas in gebruik. De temperatuur is 7 °C. We vertrekken naar de hut. Dit is echt de druppel, na al dat sjouwen ook nog een stuk verder moeten lopen. Zeventig meter lijkt niet veel, maar de regen komt nog steeds met bakken uit de hemel en alles is spekglad. Het laatste stuk naar de hut liggen er touwen waar we ons aan vast kunnen houden. De hut blijkt te bestaan uit allemaal kamertjes met stapelbedden. Wij delen onze kamer met twee anderen. Snel de rugzakken af en droge kleding aan. Helaas, ook de zeiltjes van onze rugzakken hebben de regen niet tegen kunnen houden, alles is door en door nat. Onze winterjassen, voor de klim vannacht, zijn doorweekt en ook onze broeken en truien. Wat nu? Daar staan we dan, ijskoud in onze natte kleding en natte schoenen en geen droge spullen. In de hut is geen verwarming, dus we hangen alle natte spullen maar over een stoel. Er zit niets anders op dan een deken over onze natte kleding heen te slaan en maar gewoon te wachten.

Doorweekt
Ik (Pasca) kom als eerste met de opmerking dat ik vannacht niet het laatste stuk ga lopen. Ik zie dat echt niet zitten, ik ben doodmoe en om in natte kleding die berg op te moeten? Nee, mooi niet! Er komt een klein groepje Engelssprekende mensen binnen. Van hun groep zijn er twee halverwege de berg teruggekeerd en ze wachten nu nog op vier anderen. In ieder geval kunnen zij nog bijna droge kleding aan, ze geven aan dat de tocht niet langer had moeten duren anders was ook alles in hun rugzak nat geweest. Gelukkig voor hun heeft het zeil van hun rugzak de boel enigszins droog weten te houden. Zij besluiten na een uur terug te lopen naar Laban Rata, daar is in ieder geval koffie te krijgen. Of ze iets voor ons mee kunnen nemen? Ja, een Happy Meal en een milkshake! Ondanks alles, moeten we er met z’n allen om lachen. Ook wij besluiten om naar Laban Rata te lopen. In de hut is niets te doen. We rollen onze broeken tot onze knieën op en stappen in onze natte schoenen, bah! De regen is nog net zo hevig en verkleumd komen we bij Laban Rata aan. Daar doen de eerste geruchten de ronde dat de klim voor aankomende nacht niet doorgaat. Veel te gevaarlijk! Wij hebben ondertussen samen besloten inderdaad niet door te klimmen, of het nu door gaat of niet. Gelukkig kunnen we in Laban Rata onze schoenen laten drogen. Dit is niet goedkoop, maar we hebben het er graag voor over! We moeten wel tot 20.00 uur daarop wachten, het is nu 17.00 uur. We bestellen een pot koffie en worden na een tijdje eindelijk een beetje warm. Om 18.00 uur gaat de verwarming aan, helaas niet in de algemene ruimte, wel in de slaapvertrekken van Laban Rata. Het restaurant loopt direct leeg. Iedereen gooit natuurlijk gelijk de natte kleding over de verwarming heen. Wij maken er het beste van en zijn enigszins opgelucht dat we de knoop door hebben gehakt om niet verder te lopen. Voor ons is dit hoog genoeg! We lichten onze gids is dat we niet verder lopen, hij zit er niet zo mee. Wordt het deze keer een makkie voor hem!

Afdalen
Na een korte slapeloze nacht besluiten we om 5.30 uur op te staan. We zijn net als iedereen in onze kleding gaan slapen en douchen of tandenpoetsen doe je hier liever niet, dus zijn we snel klaar. Om 7.00 uur gaat het restaurant in Laban Rata open en tot die tijd moeten we wachten. Buiten op de veranda van de hut genieten we van een geweldige zonsopgang. Gelukkig voor de lopers is de klim doorgegaan! En, het regent niet meer! We horen dat de regen om 1.00 uur is opgehouden. De zon breekt nu echt door en de berg ziet er een stuk vriendelijker uit. John komt aanzetten met twee zakjes oploskoffie! Hoe komt hij daar aan? Maakt niet uit, dit is het lekkerste kopje koffie van de hele vakantie! Om 6.45 uur lopen we met onze rugzakken naar Laban Rata. Na een snel ontbijt begint voor ons de terugtocht. Ook de anderen die niet verder zijn gelopen beginnen aan de afdaling. We weten ons geen raad om de berg af te komen! Onze winterjassen zijn nog te nat om aan te doen dus dan maar onze regenjas. Dit blijkt geen verkeerde keus, want na een uur lopen begint het wederom te stortregenen! Die berg moet ons wel hebben hoor! Na zo’n twee uur lopen komen we de eerste mensen tegen die de berg op gaan. We wensen elkaar succes toe. We krijgen zelfs de opmerking van iemand ‘They are still smiling’! Tuurlijk, wij lopen naar beneden en ons volgende doel is Pulau Gaya. Eindelijk zijn we terug bij het beginpunt. Onze schoenen zijn redelijk droog gebleven. De gids van Borneo Eco Tours neemt ons mee naar een restaurant voor de lunch en daarna beginnen we aan de terugtocht naar Kota Kinabalu. In ons busje zitten ook de mensen uit België. Er wordt weer heel wat afgekletst en zij beloven ons een foto van de top van de berg te mailen. Hoe dan ook, dit avontuur vergeten wij niet snel, en ondanks alles, zijn we blij dat we een poging hebben ondernomen! De berg zal nog vaak ter sprake komen! In de stromende regen worden we afgezet bij de haven van Kota Kinabalu.

Pulau Gaya
Pulau Gaya is een van de vijf eilanden die in het Tunku Abdul Rahman Park ligt. Het park is in totaal 49 km² groot. Gaya is het grootste eiland en ligt het dichtst bij Kota Kinabalu. Met de boot duurt de overtocht zo’n twintig minuten. De volgende dagen logeren we in het Gayana Eco Resort. Helaas missen we net de boot en moeten we twee uur wachten op de volgende. Tijdens de overtocht komen we langs een waterdorp waar Filippijnen wonen. Er wordt afgeraden om een bezoek aan het dorp te brengen, er heerst helaas veel criminaliteit. Na twintig minuten is het Gayana Eco Resort in zicht. Het ziet er geweldig uit. Huisjes op palen, met een groot terras boven zee. De boot legt aan en via de steiger bereiken we de receptie. Een drankje staat al klaar en na het invullen van de benodigde papieren krijgen we onze sleutel. Via houten bruggetjes lopen we naar onze kamer. De koffers staan al voor de deur. Wij zitten in het laatste huisje helemaal op het einde van het ressort. De kamer is geweldig, mooie houten vloer, erg ruim, airco, televisie, waterkoker, geweldige badkamer, en een schitterend ruim terras met stoelen en ligbed. We nemen gelijk een douche en halen daarna onze rugzakken met natte kleding leeg. Zo, na al die drukke, maar geweldige dagen, is het nu tijd om heerlijk te relaxen!

Datum artikel: 13-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Maleisië: De beklimming van Mount Kinabalu

ATP vakanties