vakantie informatie

India: waar elke toerist nog welkom is

In oktober 2005 vertrekken we naar het zuiden van India voor een rondreis. We zouden eigenlijk in het einde van de moesson (regentijd) moeten zitten, maar we zitten er nog middenin. We arriveren in de kustplaats Chennai (Madras). Hier wonen ongeveer acht miljoen mensen. Zoals veel Indiase steden kent Chennai geen echt duidelijk herkenbaar centrum en heeft het geen hoogbouw. Het enige dat hoog is, zijn de reclameborden die soms halve woonblokken aan het zicht onttrekken.
Hoewel we veel toeristen verwacht hadden, valt dat toch flink mee. Het hoofdseizoen is nog niet begonnen en India heeft bovendien nog veel last van de verwoestende tsunami van december 2004. De meeste mensen die wij bij de toeristische attracties tegenkomen zijn de Indiërs zelf.

Het regent dat het giet
‘s Avonds vertrekken we met de trein naar Mysore. Door aanhoudende regenval in het midden van het land is een brug ontzet en daar is een trein op vastgelopen. Als gevolg hiervan moet onze trein een flinke omweg maken, zodat de reis in plaats van acht uur bijna vierentwintig uur duurt. Ach ja, op deze manier zien we gelukkig wel wat meer van India. Toch zijn we blij dat we in Mysore weer wat vaste grond onder de voeten krijgen. Ook in Mysore is het slechte weer niet ongemerkt voorbij gegaan. Grote delen van de stad zijn ondergelopen geweest en het water is bij onze aankomst nog maar amper verdwenen. De dierentuin en een vogelreservaat dat wij zouden bezoeken zijn ontoegankelijk door de wateroverlast. We zoeken het wat hogerop en gaan naar een tempel op de top van de Chamundi Hills. Later bezoeken we het grote paleis van Mysore (Amba Vilas), dat gebouwd is door de vroegere maharadja van de stad.

Olifanten
De volgende stop is bij de Blue Mountains (lokale naam Nilgiris), waar we het Nationale Park Mudumalai bezoeken. We zien er glimpen van wilde olifanten, wilde zwijnen, witsenten en veel, heel veel herten. Vlakbij is een opvangtehuis voor olifanten. Hier kunnen de dieren na een leven van hard werken in dienst van de mens genieten van een ongestoorde oude dag. De tijd dat deze dieren als werktuig werden ingezet is in India nagenoeg voorbij.
Wat trouwens opvalt is dat de Indiërs erg aardig zijn. Ik heb talloze malen handen geschud van mensen die alleen maar even gezellig een praatje met me willen maken en willen weten wat ik van India vind. Ik heb mij ‘s avonds op straat dan ook geen enkele keer onveilig gevoeld. Erg bijzonder zijn de vreemde hoofdbewegingen die de Indiërs maken. Zij kennen ons ‘ja’ en ‘nee’ niet en gebruiken als vervanging een soort vreemde hoofdbewegingen waar je als westerling echt even aan moet wennen.

De toerist uithangen
De volgende dagen bezoeken we een aantal bezienswaardigheden. In Fort Cochin (Kochi) bezoeken we op een regenachtige, maar natuurlijk warme dag de Chinese visnetten met hun bijzondere kantelconstructie, het Mattancherry Palace en de St. Francis kerk. Op en rond het in 1895 ontstane Periyar stuwmeer gaan we op zoek naar de daar voorkomende tijgers, olifanten en vele vogels. We zien helaas alleen het Sambar paardhert en enkele vogelsoorten. Vlakbij het toeristenplaatsje Kovalam bezoeken we markten van Trivandrum (officieël Thiruvananthapuram geheten) en de eeuwenoude Sri Padmanabhaswamy tempel.

Gopuram
De volgende stop is Madurai. Hier wonen meer dan een miljoen mensen en de stad is ruim 2500 jaar oud. De hoofdattractie van deze stad is de Meenakshi tempel met zijn vier ingangen. Die ingangen worden opgesierd door hoge torens, Gopurams geheten. De hoogste Gopuram is zestig meter hoog en was lange tijd de hoogste van Azië. Een Gopuram is van onder tot boven versierd met beelden afkomstig uit de Hindu mythologie. Deze beelden zijn vaak minutieus geschilderd.
In Thanjavur bezoeken we in de late middag de Brihadisvara tempel. Deze tempel, die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, is duizend jaar oud en is geheel opgetrokken uit zandsteen. De centrale tempel genaamd de Periya Koil staat binnen een fort dat in de zestiende eeuw gebouwd is. De hoofdtoren van deze tempel is zeventig meter hoog en heeft een bijzondere bouwgeschiedenis. Op de top van deze toren staat namelijk een kroon met een gewicht van maar liefst dertig ton. Deze kroon is met behulp van een elf kilometer lange helling de toren opgereden. Erg bijzonder!

Wanhoop
De laatste dagen van de vakantie brengen we door aan de westkust van Zuid-India. Hier en daar zijn nog steeds de gevolgen merkbaar van de tsunami; sommige mensen wonen nog in noodopvang en veel van de vissersboten die we zien zijn gedoneerd door Duitse steden. Het toerisme is volledig ingestort en veel van de hotels aan de kust liggen er verlaten bij, met alleen een eenzame bewaker om de boel in de gaten te houden. De mensen zijn wanhopig en vragen ons regelmatig met hoeveel we zijn en hoe lang we van plan zijn te blijven. Elke toerist is hier meer dan welkom!

Datum artikel: 4-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over India: waar elke toerist nog welkom is

ATP vakanties