vakantie informatie

Griekenland: In de voetsporen van Bassie en Adriaan

Sinds ik Bassie en Adriaan op Santorini achter de Baron en B2 aan zag gaan, heeft dat eiland me niet losgelaten. Een vulkaaneiland, waar je vanuit de haven met ezeltjes omhoog moet naar de stad, dat vond ik zo typisch Grieks. September 2004 besluiten we dat het tijd is om mijn kinderdroom in vervulling te laten gaan en in de voetsporen van Bassie en Adriaans te treden. Niet als clown en acrobaat, maar als toeristen op Santorini. Santorini is geen groot eiland, vandaar dat ik naar een combinatiereis zoek waarbij we meerdere eilanden van de Cycladen zien.

We willen niet naar Mykonos, het stapeiland waar vooral homoseksuelen naartoe gaan, dus gebruiken we het eiland alleen als landingsbaan. Van daaruit gaan we met de boot naar Paros, Naxos en Santorini (respectievelijk drie, vier en zeven nachten). Arke biedt deze reis aan met relatief korte, gunstige vlieg-en boottijden en – ook niet onbelangrijk-voor de laagste prijs. Georganiseerd eilandhoppen, here we go.

Paros
Uit de glimpen die we van Mykonos opvangen, zien we veel windmolens staan en uitsluitend witte huizen met blauwe luikjes. Vanaf de eerste minuut zijn we dus in de sfeer waar de Cycladen om bekend staan, het pittoreske Griekenland dat je op de meeste ansichtkaarten ziet. Als we met een boot na een uur aankomen bij Paros, zien we vooral een grote kale rots. Eenmaal dichterbij blijkt die rots net als op Mykonos uitsluitend bedekt te zijn met witte huisjes met blauwe luikjes. Heel Grieks. Vanuit de haven worden we naar Naoussa gebracht, de tweede plaats in grootte op Paros. Het waait hier behoorlijk en er zijn flinke golven op zee. We zitten in de tweede helft van september en overdag is het lekker warm, maar ‘s avonds moet ik wel een vest meenemen. Aan de waterkant is het namelijk wat frisser. Paros is een kaal en klein eiland en in deze tijd van het jaar is er niet zo veel te beleven. We wandelen door Naoussa (mooi haventje!) en gaan een dagje met de reguliere bus naar Parikia, ofwel Paros-stad. Achter het strand ligt het gezelligste deel van het stadje met smalle straatjes en drukte in de tavernes. In Old Market Street lijkt het wel of de witte-huisjes-blauwe-luiken-voorschriften niet meer gelden, want hier zie je alle kleuren muren en deuren. Maar al met al zijn we niet zo onder de indruk van het eiland. Het was een prima verblijf, maar op dag vier is het wel tijd om verder te gaan. En dat is nou zo fijn aan eilandhoppen, je pakt de boot en trekt lekker verder.
 
Naxos
Naxos belooft iets meer. Het is het groenste en grootste eiland van de Cycladen. Vanaf de boot zie je het schiereiland dat aan Naxos-stad vastzit, met daarop een oude poort. Deze is ooit geplaatst als begin van de tempel van Apollo die er uiteindelijk nooit is gebouwd. De smalle weg er naartoe laat een typisch beeld zien: links het heldere stilstaande water van de haven, rechts donkerblauwe, woeste golven. Hier waait het ook behoorlijk, maar lang niet zo erg als op Paros. De oude binnenstad Kastro en Bourgos liggen achter de minder mooie boulevard met tavernes, verhuurbedrijven en winkels. Ineens loop je door smalle, stijle straatjes waar witte huisjes, restaurantjes en kerkjes tussen verstopt zitten. Het Kastro is gebouwd door de Venetiaanse overheersers in 1207 en we hebben hier gelijk het gevoel dat er op Naxos meer te zien is dan op Paros. Ons appartement Naxos Holidays bevalt erg goed, ligt tien minuutjes van het centrum van Naxos-stad (Chora) en vijf minuten van het mooie Agios Georgios strand. Dit strand loopt over in een aantal stranden richting Agia Anna en staat bekend als ‘een van de mooiste stranden van Griekenland’. Fijn zand, een langzaam in zee aflopende bodem en tavernes in de buurt om iets te eten of drinken. Heerlijk! Ons appartement ligt naast een grote supermarkt en dat betekent ‘s ochtends vers brood en ‘s avonds zelfs een keertje koken in plaats van op zoek te gaan naar een gezellige taverne. En dat bevalt ook, want op ons waaierige balkon staat een klein tafeltje met houten, blauwe stoeltjes, dus zo hebben we onze eigen taverne. Ten slotte huren we nog een dag een auto om een rondrit over het eiland te maken. We kiezen de meest gebruikelijke route, waar de meeste bezienswaardigheden langs liggen. Onderweg weten we even af te dwalen van de rode lijn op de kaart, waardoor we in dorpjes komen waar maar net een auto door de straten past. We zien onderweg bij Appollonia de kouros liggen, het tien meter lange, halfvoltooide beeld uit de 6e eeuw voor Christus. Naxos is inderdaad groen en een paradijs voor fanatieke wandelaars, maar wij vinden het niet adembenemend mooi. Wel zien we leuke plaatsjes onderweg als Filotio, Apiranthos en Koronos. Mooi om even bij stil te staan, maar na vier nachten Naxos zijn we hier ook wel klaar. Next!

Santorini
Tijd voor een climax. Zodra Santorini in zicht komt staat iedereen tegen de reling aan met een camera in de hand. Dit wil je vastleggen! Je vaart hier door de kom (caldera) van de vulkaan die in de 15e eeuw voor Christus een einde maakte aan de Minoische beschaving. De restanten zie je nog liggen in zee en jawel, hoog op de kleurrijke kraterwand ligt de hoofdstad Fira. Tegen de rotsen aan zie ik het stijle ezelspad waar Bassie en Adriaan op boeventocht waren. De nieuwe haven ligt iets verderop, waar een bredere weg voor bussen is gemaakt. Na een wat enge haarspeldbochtentocht naar boven worden we met de bus naar Kamari gebracht. Dit ligt in het zuiden van Santorini, waar de kust wel gewoon langzaam afloopt in zee. Heel apart is dat het strand hier bestaat uit zwart lavastrand. Kamari is een echte toeristenplaats en we zijn blij dat het eindelijk wat levendiger is. Niet dat de plaats zo groot is, maar er is een boulevard met restaurantjes die ook echt vol zitten. In ieder geval tot een uur of elf. En gelukkig zit ons appartement (Polydefkis) op vijftig meter van die gezellige boulevard. De grens van Kamari eindigt bij de enorme rots Mesa Vouno waar vroeger de stad Thira op lag. Nu doet de rots dienst als sfeermaker, hij zorgt er namelijk voor dat de zon Kamari een uur eerder verlaat dan de rest van het eiland. Vroeg donker dus!

Dorische stad Thira
Je kunt het antieke Thira, de oude stad op de rots, bezichtigen tot 14.30 uur, maar dan moet je wel eerst 370 meter naar boven. Dat kan met de auto via een haarspeldbochtenweg, met een ezel over diezelfde weg of je pakt het wandelpad dat korter, maar steiler is. Wij doen het laatste en ondanks dat we een fles water bij ons hebben en ik een pet op heb tegen de felle zon, ben ik na een kwartier helemaal uitgeteld en op zoek naar schaduw. Vriendlief stapt lekker door op z’n plastic slippers en ondanks mijn voorbereiding kan mijn lichaam alle warmte niet aan. Gelukkig kunnen we bijna bovenaan bij een kerkje in de schaduw zitten en eenmaal boven drinken we de dagvoorraad van de kiosk op. Wat we vervolgens te zien krijgen is de moeizame klim wel waard. Ongelooflijk dat hier mensen hebben gewoond. De sporen zijn nog redelijk goed zichtbaar, al zijn ze zo’n 2300 tot 2800 jaar oud. We zien delen van huizen, tempels, de marktplaats (agora), een theater en een prachtig uitzicht over de badplaatsen Kamari en Perissa.

Zien en doen
Santorini is een klein eiland, dus we huren een brommer om te toeren. Tien jaar geleden deed ik dat gewoon, nu vind ik het eng en zit ik gespannen achterop. We rijden naar Akrotiri om de Minoische opgravingen te bekijken. Overdekt en achter zeil zien we vooral ingevallen huisjes en keramieke voorraadpotten uit de 15e eeuw voor Christus. Jammer dat een gedeelte van de opgravingen niet te bezichtigen is als wij er zijn. Dus gaan we verder naar het zuidwestelijke puntje waar Red Beach ligt, in Kokkini Paralia. Even klimmen en dan zie je rode rotsen en water. Heel apart. Na deze middag is mijn bikini overigens ook rood, maar gelukkig blijk je dat er gemakkelijk uit te wassen. Met de bus gaan we naar de hoofdstad Fira. Daar is het heerlijk rondstruinen door de smalle straatjes. Hier is het woord pittoresk voor bedacht. Iedere tien minuten sta je wel ergens vol verbazing van het uitzicht te genieten. De huizen, restaurants en appartementen die terrasgewijs van de stijle rots omlaag klimmen, cruiseschepen in de caldera, de zwarte, nog werkende vulkaan in het midden, en de eilanden Nea Kameli en Thirasia.

Excursie
Een mooie driemaster brengt ons naar de vulkaan, waar we een half uurtje moeten wandelen om bij het ‘werkende’ deel te komen. Er zijn een paar gele zwavelplekken te zien, maar indrukwekkend is het niet. Wellicht komt dat door mijn eerdere bezoek aan het Griekse vulkaaneiland Nissyros bij Kos, waar borrelend water en zwavelwolken te zien waren. Des te indrukwekkender is het uitzicht hier; weer de kraterwand van Santorini en de andere randen van de kom die bestaat uit de eilanden Nea Kameni en Thirisia. Bij het eerste eiland gaan we even zwemmen in de warmwaterbronnen met warm, bruin water. Door naar Thirisia, een eiland waar vrijwel niks te beleven is, maar waar we lekker hebben gegeten aan het water. Vervolgens zet de boot ons af bij Oia om de mooiste zonsondergang op het eiland te beleven. Oia ligt net als Fira op de kraterwand en heeft ook volop smalle, heuvelachtige weggetjes met winkeltjes, restaurantjes en geweldig uitzicht. Het is er in een woord prachtig!

De excursie bevestigd nog eens dat onze vakantie in de Cycladen een perfecte mix is van strand, cultuur en een excursie of wandeling. We ontmoetten mensen die wel drie weken op Paros bleven om te wandelen, maar als je van een beetje afwisseling en levendigheid houdt in combinatie met een relaxed vakantiegevoel, dan zijn drie bestemmingen in twee weken perfect. Een jeugddroom die is uitgekomen. Bedankt Bassie en Adriaan!

Datum artikel: 3-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Griekenland: In de voetsporen van Bassie en Adriaan

ATP vakanties