vakantie informatie

Griekenland: Drie maal is geen scheepsrecht

Ieieiek! Ik doe maar net alsof ik in een computerspelletje zit en nog negen levens heb. Op een normale manier kan ik de taxirit namelijk niet aan. We rijden van vliegveld Heraklion naar het appartement in Rethymnon. Nee, we scheuren echt! De taxichauffeur heeft een duidelijke voorkeur voor inhalen in bochten bij afgronden en daar zijn er veel van. Hij probeert dat goed te praten door naar achteren te roepen: ‘Trust me. I do this many times. I know the road’. Op de een of andere manier helpt dit niet. Voordeel is dat we binnen drie kwartier bij appartement Domenica worden afgezet. Hier worden we vriendelijk ontvangen door de oude eigenaar die lag te slapen bij de receptie. Het is inmiddels een uur ‘s nachts. ‘Kalinychta’, goedenacht! Moe kruipen we gelijk in bed.

Misiria
De volgende ochtend is het heerlijk wakker worden als we de luiken open doen. Zon, zon, zon en zeezicht. Op zoek naar een bakkertje in de buurt voor een uitgebreid ontbijt. Binnen een tel zit het vakantiegevoel er weer in. NoyNoy melk, druiven, vers brood; heerlijk, we zijn weer in Griekenland! Het is september 2005 en ik ben voor de derde keer op Kreta. Ik weet precies wat ik wil: een week Rethymnon en een week Koutouloufari. Het is geen standaard pakketreis uit een reisgids, maar sommige touroperators willen op verzoek best zoiets regelen. Normaal vlieg je voor de bestemming Rethymnon naar het westelijk gelegen Chania, maar wij vliegen naar Heraklion. Appartement Domenica ligt in Rethymnon, in de wijk Misiria. De directe omgeving is wat rommelig (vuilnisbakken met twintig katten erin zijn hier normaal) en tussen het strand en het appartement ligt een kaal, troosteloos pleintje. Het doet de sfeer geen goed dat de buren iedere ochtend vanaf zeven uur schreeuwende ruzie maken. Misiria begint aan het einde van de boulevard die zo’n 2,5 kilometer lang is. Langs die boulevard zitten volop hotels, restaurants, taverna’s en supermarkten. Aan het andere uiteinde ligt het kasteel van Rethymnon.

Rethymon
Rethymnon is een mooie, sfeervolle plaats met een heel knus en gezellig haventje. In de wijk erachter kun je lekker dwalen door de smalle straatjes, waar veel winkeltjes en taverna’s te vinden zijn. Rethymnon is een bekende Griekse studentenstad en dat verklaart de gezellige drukte van Griekse jongeren. Hierdoor is er het gehele jaar levendigheid en er zijn veel cafeetjes en tentjes die zijn afgestemd op deze bezoekers. Er zijn dus genoeg leuke plekjes te ontdekken in dit deel van de stad. Het aanbod van restaurants is enorm langs de waterkant (boulevard en haventje), maar om nog enigszins Griekse sfeer te proeven (die allang niet meer authentiek is) moet je dus iets verder van de boulevard af zoeken. Het kasteel van Rethymnon uit de 16e eeuw is een van de grootste Venetiaanse bouwwerken ooit. De Turken hebben er later een moskee in gebouwd. Een bezoekje waard dus, al is het om het uitzicht over de zee, stad en omgeving.

Chania
We pakken een taxi naar het busstation om een dagje naar Chania te gaan. Dit schijnt de mooiste stad van Kreta te zijn. Schuin voor ons in de bus zit een rochelende, penetrant zwetende, oude man. In combinatie met het verkeer op de drukke hoofdweg in Chania en het stinkende busstation is dit geen warm welkom in de stad. Maar zodra we richting de haven komen, verandert de sfeer en het straatbeeld. Smalle straatjes, veel toeristenshops en leuke eettentjes. Eenmaal bij de haven starten de obers met hun spel om toeristen te lokken. Het verbaast me dat men hier denkt dat deze opdringerige manier van toeristen naar binnen praten werkt. Maar even later zitten we zelf ook op zo’n terras. Tja, deze haven wil je gewoon goed vanuit een stoel bekijken, het liefst met een fruitcoupe met ijs en slagroom! De Venetiaanse haven ziet er schilderachtig uit; de meeste gebouwen hebben ook letterlijk een schilderbeurt nodig. De bootjes dobberen rustig wachtend op hun dagelijkse uittocht naar andere eilandjes, een mimespeler trekt de aandacht door vooral niets te doen, mooie koetsjes rijden voorbij… Relaxed. Een prominente plek wordt ingenomen door een moskee die met zijn ronde vormen heel on-Turks aandoet. Verderop liggen zeven arsenalen, waar vroeger de schepen werden gebouwd en gestald, het Venetiaanse Kastro (kasteel) en helemaal aan het einde van de pier staat de vuurtoren, die nu helaas in de steigers staat. Het is inderdaad mooi hier, maar de mooiste stad van Kreta?

Koutouloufari en Chersonissos
Na een week van voornamelijk luieren is het tijd om met een huurauto naar Koutouloufari te rijden. Wauw, het appartement (Marni Village) is ge-wel-dig! We hebben een pittoresk split-level huisje helemaal aan het einde van het complex. Dat betekent: prachtig uitzicht over zee en Chersonissos, dicht bij het zwembad, uitzicht op de enorme berg achter ons en vooral veel privacy. Paradijs! Veel doen we dan ook niet tijdens onze vakantie. We lopen af en toe naar Chersonissos, waar ik me vooral schaam omdat ik A: toerist ben en B: Nederlands ben. Dronken vrijgezellenfeestjes, cafes waar het herdenkingsconcert van Andre Hazes op staat, frikadellen en kroketten en opdringerige obers en proppers. Chersonissos is echt een stapplaats. Alles draait om uitgaan, snacken, vreselijke toeristenshops, een druk strandleven, terwijl het strand in het centrum niet eens veel voorstelt. Leuker is het landinwaarts, de berg op, in Koutouloufari. Ook toeristisch, maar wel sfeervoller door de smalle straatjes, vele gezellige taverna’s en iets uniekere winkeltjes. Het is maar net wat je zoekt, maar wij blijken deze vakantie rustzoekers (met een gezamenlijk leesrecord van zeventien boeken en veel tijdschriften) en dus zitten we goed op de berg. Waar de bokjes met hun luide bellen om hun dagelijkse weg vinden naar een nieuwe plek om rustig te grazen.

Aghios Nikolaos en Spinalonga
Aghios Nikolaos is voor mij de plek op Kreta. Wellicht komt dat doordat ik hier op mijn veertiende voor ‘t eerst kennismaakte met Griekenland, Kreta, uitgaan en ‘verre’ vakanties. Een indrukwekkende wereld voor een naieve veertienjarige! Nu ik er weer sta, blijkt echter dat de plaats mij nog steeds grijpt. De haven, de lange boulevard, het bodemloze binnenmeer met restaurants erlangs, en vooral de vele trappen en wegen omhoog spreken me aan. We zijn er voor de tweede keer deze vakantie en we gaan voor 10 euro per persoon met de boot naar Spinalonga. Het is een lekker tochtje met een snelle boot (de kapitein loog niet, we halen echt alle andere boten in!). Op het eiland hebben we een uur om rond te dwalen. Zestien jaar geleden ben ik hier twee keer flauwgevallen, maar nu heb ik de kans om beter op te letten. Ik herinner me Viktor, een Griekse gids die Nederlands kon, die op spannende wijze vertelde over Spinalonga. Het is een eiland dat bestaat uit een Venetiaans fort, waar tot 1956 lepra-bannelingen hebben gewoond. De zieke bewoners werden met een toelage op het eiland gedumpt en moesten maar uitzoeken waar en hoe ze gingen wonen. Jammer is dat we deze keer geen gids hebben. De vrouw die ons de tickets verkocht vertelde dat Viktor zijn werk hier niet meer doet, maar later zie ik in de stad een bureautje dat zijn tours nog wel aanbiedt voor 12 euro. Tja, goedkoop is duurkoop.

Al met al verveelt Kreta me deze derde keer nog steeds niet. Ik wil er graag nog eens de minder toeristische zuidkust ontdekken en eindelijk eens de Samaria-kloof bewandelen. En Knossos nog eens bekijken en me meer verdiepen in de vele archeologische vondsten. Alles op z’n tijd, drie maal is geen scheepsrecht. Het zou een mooi Kretenzer gezegde kunnen zijn.

Datum artikel: 3-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Griekenland: Drie maal is geen scheepsrecht

ATP vakanties