vakantie informatie

Een wonderlijke reis door China en Japan

China is zo’n land waarvan je geweldige reiskriebels in je buik krijgt. Vanaf het moment dat we serieus onze reis gingen plannen, houdt dit land ons bezig. De verhalen vooraf zijn eigenlijk stuk voor stuk vrij negatief. Smerige en roggelende Chinezen maken het reizen niet plezierig enz. enz. Maar naarmate China dichterbij komt, worden we steeds positiever. We zijn dan ook erg benieuwd wat er waar is van de verhalen over China. We hoeven in ieder geval niet lang te wachten op die waarheid, want tussen ons en China staat alleen nog een simpele brug van vijftig meter lang.

Ikea stapelbed
Onze eerste rit in China is met een slaapbus. Stel je voor: een spiksplinternieuwe touringcar, 35 ijzeren Ikea-achtige stapelbedden en even zoveel donzen dekbedden met grappige Disneymotieven. Las, schroef en spijker dit allemaal in de bus en je hebt een goed idee van de Chinese slaapbus. Dit is pas lekker reizen. De twaalf uur naar Kunming slapen dus lekker weg.
Omdat Kunming voor ons niet heel veel highlights te bieden heeft, is er genoeg tijd om te shoppen in de eindeloos lange straten met de meest moderne en trendy kleding winkels. Geeft niets, want Kunming is voor ons alleen een tussenstop voor Chongqing; de plaats van waaruit we een driedaagse boottrip over de Yangzi-rivier gaan maken. De keus is 23 uur treinen of een uur vliegen. En als we horen dat de prijs precies hetzelfde is, is de keus snel gemaakt.

Spookstad
Chongqing is een van de grote trekpleisters van China, want iedereen heeft het erover. Eenmaal aangekomen horen we dat er al dezelfde avond een boot vertrekt. Niet helemaal wat we gepland hebben, maar we besluiten toch mee te gaan. Om 5.00 uur in de morgen is onze eerste stop; de spookstad. Een nu al verlaten stad, omdat dit deel van het land onder water komt te staan als de nieuw te bouwen dam af is. Omdat we geen flauw idee hebben wat er van ons wordt verwacht, voegen we ons braaf in de stroom Chinese toeristen. Al weten die ook niet precies waar ze naartoe gaan. De hele stroom verplaatst zich, via de verlaten straten en huizen van de stad, naar een tempelcomplex op een berg. En om zo in het donker in een totaal verlaten stad te lopen, heeft inderdaad iets spookachtigs. Het kabelbaantje omhoog is nog het spannendst. En eenmaal boven zijn er vooral toeristenwinkeltjes, een spookhuis en o ja ook nog iets wat op een tempel lijkt. Maar dat blijkt voor de Chinezen slechts bijzaak. Alles wat kitsch is, flikkert en geluid maakt, wordt in een mum van tijd opgekocht.

De ultieme vakantie voor een Chinees
Tijdens deze boottocht leren we ook hoe Chinezen een topvakantie hebben. We nemen aan dat alle Chinese toeristen ook voor de boottocht komen. Toch voelt het alsof wij de attractie van de dag zijn. Het begint met ‘onopvallend’ naast ons komen staan en dan ‘stiekem’ een foto maken. Maar na een tijdje vraagt iemand of hij met ons op de foto mag en dan is het hek van de dam. Ze staan zelfs in de rij met camera’s. Omdat ze allemaal erg vriendelijk en goedlachs zijn, laten we het maar over ons heen komen. En eigenlijk vinden wij het hele gebeuren ook best grappig. Het is leuk om te zien hoe ze genieten van alles, ook al zitten ze met veel te veel mensen in een bootje. Het ultieme Chinese vakantie vieren is niets meer dan alles met zijn honderden tegelijk precies hetzelfde willen doen. Kikken wij westerlingen op individueel reizen, Nomad afritsbroeken, Lonely Planets en nemen we onszelf in de maling met het idee dat we de eerste blanken zijn op deze off the beaten track. De Chinees houdt vooral van allemaal hetzelfde. Dus is het feest in de kleine bootjes als we verplicht alle dertig een wel erg oranje zwemvest aan moeten. Gaan we uit ons dak als we allemaal op het bijgeleverde veiligheidsfluitje blazen. En ontploft de boot van geluk als de veiligheidsmensen op de oever naar ons zwaaien. Dat het tochtje ook nog eens mooi is, lijkt ze volledig te ontgaan.

Xi’an
De twaalf uur durende reis naar Xi’an wordt onze eerste treinervaring in China. Tegen elven gaan de lampen uit, worden onze ogen zwaar en voor we het weten zijn we in Xi’an. Sfeer heeft alleen de islamitische wijk en daar is het dan ook erg gezellig. Overal wordt eten op de barbecue gegooid. Het eten is lekker maar de vlammen slaan direct uit je oren. Daar hebben ze dan wel weer bier voor en dat helpt gelukkig even. Naast shoppen, bezoeken we natuurlijk ook de eeuwenoude moskee die nog steeds in gebruik is. Maar de reden waarvoor we naar Xi’an zijn gekomen, is het Terracotta leger. Vooral het museum vinden wij erg mooi opgezet. Sommige van de soldaten staan waar ze gevonden zijn of liggen er nog. Wil je een replica, dan kun je die in alle maten kopen. Heel duur in de souvenirshop of voor een schijntje buiten. Wij houden het bij foto’s. En die zijn nog mooier dan we verwacht hadden.

Tevreden
Als we aankomen in de plaats Pingyao, moeten we even slikken. Er is niets te zien van wat maar op de beloofde oude stad lijkt. Maar zoals wel vaker, gillen we weer iets te vroeg. Tijdens het riksja-ritje blijkt al snel dat we eerst door de stadspoorten moeten rijden. En daar belanden we in een totaal andere wereld. De tijd lijkt hier te hebben stilgestaan, of is stilgezet voor het toerisme. Maar mooi is het! Veel kleine straatjes en oude gebouwen. Dit is wat we hoopten te zien in China. De Chinezen zijn zoals altijd vriendelijk en moeten erg lachen als we continu tegen iedereen gedag zeggen in het Chinees. Ze komen vaak zelf naar ons toe om alleen maar hallo te zeggen of proberen een babbeltje te maken. De volgende dag gaan we met een riksja naar een ander tempelcomplex buiten de stad. Niet erg groot, maar wel leuk om te bekijken. Op dit soort momenten vliegen de dagen. De volgende stop is Wutai Shan; het bergdorp met de vele kloosters. We zijn blij verrast. Op elke straathoek staat wel iets van een tempel of klooster, allemaal met die oude typische Chinese daken. Hier en daar een monnik, het getingel van de vele klokjes, de geur van wierook en wij zijn helemaal in de stemming.

Hangende tempel
Dachten we in de rit naar Pingyao te hebben ontdekt wat grauw is, het ritje Datong slaat alles. Onderweg is alles letterlijk zwart van het roet en overal waar je kijkt zie je schoorstenen van de kolenfabrieken. Datong is dus ongetwijfeld de meest grauwe stad ter wereld.
Maar goed, we komen niet voor de stad, maar voor de attracties. Want buiten Datong liggen grotten met duizenden boeddhabeelden, uitgehakt in de rotsen. Velen zijn erg mooi bewaard gebleven. Twee uur verder met de bus ligt (hangt) de hangende tempel. De tempel is klein maar indrukwekkend. We raken nog meer onder de indruk als we in de tempel zijn en naar beneden kijken. Het is echt hoog en de trapjes zijn erg smal. Hoogtevrees is geen pretje hier. Het blijkt helaas niet meer de originele tempel, want de Chinezen zijn net bevertjes. Ze bouwen naast elke highlight wel een dam. Dus ook hier is de originele tempel vergaan in het watergeweld.

Even in Peking
Eigenlijk vinden wij alle grote steden geweldig maar op een of andere manier heeft Peking het niet voor ons. De Chinese behulpzaamheid bereikt hier een dieptepunt. De highlights vallen weg in de smog en Peking lijkt vooral een vierbaansweg. Alle verhalen over het plein, mausoleum en de verborgen stad hadden een iets andere indruk bij ons gewekt. Wat ons wel blij maakt, is het toch nog bezoeken van Japan. Japan ligt zo dicht bij China dat we het toch niet kunnen weerstaan. Op naar Japan! Misschien bekijken we Peking over twee weken dan wel door een heel andere bril.

Japan
In Tokyo verblijven vrienden van ons. Zij hadden al plattegronden en een reisboek en dat betekent dat wij er alleen maar lekker ontspannen achteraan hoeven te lopen. Zo komen we bij het Imperial Palace van de keizer en langs de hipste wijk van Tokyo, waar iedereen extravagant rondloopt. Echt lang kunnen we er niet van genieten, want we zijn maar kort in Japan en we willen nog het een en ander zien. Dus kopen we een kaartje voor de nachtbus naar Kyoto en hebben hierna een dag nodig om bij te komen van de schrik om de prijs. Japan is leuk, maar erg duur.
Door alle verhalen over oude tempels en paleizen in Kyoto, hadden we ook een sfeervolle oude stad verwacht, maar Kyoto blijkt gewoon een moderne ietwat saaie stad te zijn. Gelukkig maken de tempels veel goed. Vooral het gouden paleis is prachtig. Wel erg raar, die tempelcomplexen zo tussen het modern Kyoto.
We vestigen onze hoop nu maar op Takayama, onze volgende stop. Deze oude stad ligt hoog in de bergen en de reisboeken zijn meer dan enthousiast. Takayama is het Japan wat we hoopten te zien. Een oud stadje met smalle straatjes en de mooiste boetiekjes. In de ochtend staan er marktkraampjes langs het water. Er is van alles te koop, eten maar ook souvenirs. Iets boven ons budget helaas. Net buiten het dorp ligt een museumdorp waar oude Japanse huizen van de laatste eeuwen staan. We vinden het erg mooi. De omgeving is hier ook nog eens prachtig, zo midden in de bergen. Terug in Tokyo zijn we helaas op het einde van onze Japantrip. Als we ooit echt rijk zijn, komen we zeker terug om nog meer van Japan te zien.

De Chinese Muur
We landen in de avond in Peking. Hier willen we alleen de Chinese Muur nog zien die ruim 100 kilometer buiten de stad ligt. De bus is niet vol, dus we zitten lekker ruim. Helaas is dat niet van lange duur. De chauffeur wil dat het busje vol zit, propvol. We staan na amper honderd meter rijden ruim een uur stil langs de weg, terwijl de bijrijder probeert om mensen over te halen om mee te gaan. Als uit verschillende ramen lichaamsdelen puilen, is de chauffeur tevreden en gaan we op weg. Na twee uur rijden, stoppen we ergens langs de weg en volgens de chauffeur zijn we er. Geen muur te zien, niets eigenlijk. We moeten blijkbaar de laatste tien kilometer zelf maar zien hoe we er komen. Maar het geluk is met ons en we weten een lift te ritselen. De muur kronkelt prachtig als een lange slang tussen en over de bergen heen. Het uitzicht is echt overweldigend mooi. Jarenlang zie je de Chinese Muur voorbij komen in schoolboeken, films of op Discovery Channel en nu zien we de muur in levende lijve! Op elke toren houden we even rust, genietend van het idee dat we hier zijn. Dit is zo’n moment waarop je weer weet hoe leuk reizen ook alweer is.

Datum artikel: 14-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Een wonderlijke reis door China en Japan

ATP vakanties