vakantie informatie

Chili: Het langste land ter wereld

In de tweede helft van vorig jaar is het idee ontstaan om naar Chili te gaan. Luella gaat in Chili haar co-schap doen en het leek ons leuk om voor die tijd samen het land te ontdekken. In vier weken tijd bezoeken we zowel het zuiden als het noorden van Chili. Het land heeft een prachtige en zeer uitgestrekte natuur. Bij Patagonië, in het zuiden, bevind je je vlakbij de zuidpool. Koude en harde windstromen geven daar vorm aan het landschap. In het noorden ligt de Atacama woestijn met haar geisers en zoutvlakten. Ook aan fauna heeft Chili geen gebrek: lama’s, struisvogels, flamingo’s, pelikanen, pinguins; je komt deze dieren allemaal in het wild tegen.

In het uiterste zuiden van Chili gaan we een klein weekje wandelen rondom de Torres del Paine: het zeer befaamde Nationaal Park in Patagonië. Met een bus rijden we naar het begin van Torres del Paines. Men beweert dat dit het mooiste deel van Chili is en sommigen beweren zelfs dat het het mooiste gebied ter wereld is. De komende vijf dagen gaan we de W-route lopen; een hike van zo’n 50 kilometer rondom de drie bergtoppen Torres del Paine. Een deel van de hike lopen we met bepakking. Vandaag echter hebben we onze tent opgezet in het eerste kamp en zijn we begonnen met de tocht die leidt naar het uitzichtpunt op de befaamde bergtoppen. De tocht duurt zo’n acht uur. Hoewel het zeker goed te doen is, hadden we hem vooraf toch minder zwaar ingeschat. Met name het laatste deel is pittig: een steile klim van ongeveer een uur over grote rotsblokken, waarbij je handen en voeten nodig hebt. Maar de beloning mag er zijn: een prachtig uitzicht over de drie bergtoppen waar het park haar naam aan te danken heeft. Na onze verdiende rustpauze en het nuttigen van een deel van onze proviand (voornamelijk bestaande uit noten en chocolade) beginnen we aan de terugtocht. Die avond gaan we na een ijskoude douche vroeg slapen.

Uitdagingen
In het Nationaal Park kun je op enkele plaatsen je proviand aanvullen. Zo ook even buiten het kamp waar we vanmorgen wakker werden. We hebben daar een brood en pindakaas gekocht voor de komende dagen. Aangezien deze producten per paard aangevoerd moeten worden, zijn ze vreselijk duur en ontdekken we dat onze financiële middelen voor de komende dagen vrij beperkt zijn. We besluiten dat we nog slechts geld uitgeven aan avondeten en het voor de rest moeten doen met hetgeen we bij ons hebben (de noten en chocolade, nu aangevuld met brood en pindakaas). Nadat we onze tent hebben ingepakt, beginnen we aan de acht uur durende tocht naar het volgende kamp. Deze is minder steil, maar door de bepakking zeker niet minder zwaar. De tocht voert ons grotendeels langs een groot bergmeer met als grootste uitdaging het oversteken van een enorme wilde waterstroming. Na een korte analyse besluiten we dat deze het best op blote voeten genomen kan worden. Het weer is aanzienlijk minder mooi dan de vorige dag. Weliswaar komt het zonnetje regelmatig te voorschijn, maar deze wordt afgewisseld met lichte regenval en superharde windstoten. Harde winden zijn vrij standaard in Patagonië en leiden er toe dat het grootste deel van de bomen schuin groeit. Aangekomen in het eerste kamp, besluiten we een uurtje bij te tanken met thee, cup à soup, chocolade en pinda’s en vervolgens verder te lopen naar het volgende kamp.

Slapeloze nacht
De volgende dag zijn we de middelste poot van de W-route gaan lopen, die leidt naar een uitzichtpunt over diverse bergtoppen. Een aardige tocht, het minst zwaar tot nu toe. Omdat we gisteren al een deel van de derde dag hebben gelopen, besluiten we na terugkomst in het kamp direct de tent in te pakken en het deel van dag vier te lopen naar het volgende kamp. Op die manier lopen we een dag voor op schema. Die avond komen we rond 19.00 uur aan in het volgende kamp. Zware rukwinden maken het lastig de tent op te zetten. Na een douche en wat whisky in de tent doen we een poging om te slapen. De wind heeft ons echter de gehele nacht wakker weten te houden door het tentzeil flink te laten klapperen en de tent enkele malen te laten instorten. Door het ontbreken van nachtrust besluiten we de laatste geplande wandeling niet te maken en met de boot terug te keren naar Puerto Natalis, een dag eerder dus dan gepland. Eigenlijk willen we ook nog het noorden van Chili bezoeken. Aanvankelijk dachten we daar onvoldoende tijd voor te hebben, maar omdat de reis tot zover erg probleemloos is verlopen, zijn we van gedachten veranderd. We bezoeken twee plaatsen in het Lake District, namelijk Ensanada bij Puerto Varas en Aguas Calientes (zo´n 200 kilometer noordelijker). Het Lake District is het populaire Chileense vakantiegebied, dat vooral populair is bij de Chilenen die in Santiago wonen. In en rondom Ensanada bezoeken we onder meer wat watervallen, rijden we een eind een vulkaan op en relaxen we een avondje op het strand en in het centrum van Puerto Varas. De omgeving is erg mooi. Ook Aguas Calientes heeft een erg mooie omgeving. Nadeel van deze plaats is echter dat er niets, maar dan ook echt totaal níets te doen is. De camping waar wij staan ligt aan de rand van een Nationaal Park, naast natuurlijke warme bronnen, die gepresenteerd worden als kuuroord. Als we de eerste avond een paar uurtjes willen kuren, treffen we een vrij simpel buitenzwembad aan met een dichtheid van zo´n twaalf Chilenen per vierkante meter. We gaan maar snel weer weg.

Pucon
We staan om 6.00 uur op, om in alle vroegte naar het noorden te vertrekken, namelijk Pucon. Dit is het populairste stadje van het Lake District. Die middag verkennen we het stadje en in de avond verkennen we te paard de omgeving, met als eindbestemming een prachtige waterval. We hebben twee paarden gehuurd, die in eerste instantie wat suf overkomen. Na verloop van tijd ontdekken we echter, dat wanneer je ze flink aanspoort, ze niet alleen gaan draven, maar zelfs in galop gaan. Uiteraard is ons paardenavontuur niet geheel zelfstandig; zo’n tweehonderd meter achter ons volgt de eigenaar van de paarden. ‘s Avonds mengen we ons een klein beetje in het bruisende avondleven van Pucon. Pucon is een gezellig stadje, een typische badplaats, maar in tegenstelling tot wat we in Europa gewend zijn, erg schoon en gemoedelijk.

Onze laatste dagen in Chili brengen we in Santiago door. Luella blijft in Chili, ik vertrek naar Nederland. Ruim een uur na het afscheid raakt het Varig-vliegtuig los van de grond en kort daarna verdwijnt Chili achter het Andesgebergte. Het was een fantastische reis en vanaf nu ben ik Zuid-Amerika fan!

Datum artikel: 9-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Chili: Het langste land ter wereld

ATP vakanties