vakantie informatie

Cambodja: Een land vol contrasten

De reis naar Cambodja is een kleine beproeving. We moeten al vroeg op (6 uur!) om de bus van Bangkok naar Cambodja te nemen. Uiteraard is de bus te laat en duurt het een hele tijd voordat we door de ochtendspits van Bangkok heen zijn. Na drie uur, inclusief een verplichte stop bij bevriende restauranthouders (zo werkt dat hier), zijn we bijna bij de grens: bijna, want ongeveer 5 kilometer voor de grens worden we gedropt bij alweer een restaurant waar we moeten wachten op de andere minibusjes. Oke, daar hebben we begrip voor. Maar om daar dan weer 3 uur te moeten wachten. Wat voor nut heeft het om dan zo vroeg al opgehaald te worden? Sterker nog: we zitten daar te wachten op andere mensen, die ook uit Bangkok komen maar niet al om 6.30 maar pas om 9.30 uur vertrokken.

Direct bij het oversteken van de grens valt ons de armoede al op. Mensen met handkarren, veel vuilnis op en rond de wegen en houten hutjes die vol stof zitten vanwege het voorbij komende verkeer. De Highway nr. 5 die ons naar Siem Reap brengt, is namelijk een grote zandweg, vol met kuilen en diepe sporen. De bus gaat dan ook niet harder dan een kilometer of 20, en moet af en toe stapvoets rijden om de kuilen te ontwijken. Ondertussen word je luid toeterend ingehaald door vrachtwagens en brommers, en halen wij weer fietsers en karren in, een enorme stofwolk achterlatend. Na nog eens 3 uur hobbel-de-bobbel komen we op de plaats van bestemming aan. Welkom in Siem Reap, Cambodja! De volgende dag lopen we wat rond in de stad. Een plek vol contrasten: bedelende kinderen, verminkte mijnslachtoffers en kinderen die je boeken, ansichtkaarten of een krant willen verkopen. En dat soms in ‘pub-street’: een straat met luxe restaurants, luie stoelen met zachte kussens en cafes waar je cocktails kunt nuttigen. Ondertussen liggen moeders met baby’s tegenover je in de modderige goot, slepen ‘mensen met rompen zonder ledematen’ over straat, maar de rijke Westerling zit daar lekker aan zijn cocktail. Zeer verwarrend! Wij kunnen maar niet wennen aan dit contrast.

Tempels van Angkor
Siem Reap is bekend van de tempels van Angkor. Uiteraard zijn wij daar ook geweest. Het is een enorm complex, verspreid over een gebied van 20 bij 20 kilometer met vele tempels, dus aan een dag heb je niet genoeg om alles te kunnen zien. Wij hebben daarom de driedagen kaart genomen. Niet goedkoop (40 dollar per persoon), maar zeker de moeite waard. Je kunt een chauffeur huren met een tuktuk of gaan fietsen, maar dat laatste is wel een beetje zwaar bij een temperatuur van 36 °C. Wij kiezen maar voor de ‘luie’ versie: een elektrische fiets! Wel het gemak van kunnen gaan en staan waar je wilt, maar niet het zweet-op-je-rug van een normale fiets. De fietsen rijden geruisloos op een accu en als die op begint te raken, kun je die op vele plekken rond de tempels omruilen. Angkor Wat, die ook op de Cambodjaanse vlag, het etiket van Angkor bier en de bankbiljetten staat, is de beroemdste tempel. Het is het grootste religieuze gebouw ter wereld, het meet 1,5 bij 1,3 kilometer. Wij vinden hem mooi omdat hij zo groot en beroemd is, maar zijn veel meer onder de indruk van de tempels die (nog) niet zo gerestaureerd zijn. Tijdens de vele oorlogen waar Cambodja bij betrokken is geweest, zijn veel tempels vernield en raakten de tempels verlaten, waardoor ook de natuur zijn gang heeft kunnen gaan. Met als gevolg dat bomen muren omver duwen en wortels overl/langs/door de tempels groeien. Pas in 1860 is Angkor stukje bij beetje ontdekt door een Fransman, en werd met de restauratie begonnen. Een deel van de tempels zijn (nog) niet gerestaureerd en juist die ruigheid en ongereptheid daarvan vinden we erg mooi. Absolute toppers zijn Ta Prohm en Preah Khan. We blijven foto’s maken en ontdekken achter iedere muur wel weer een mooi hoekje met beelden of inscripties. Vlakbij Angkor is het landmijnmuseum. Een man die vroeger als kindsoldaat heeft moeten werken onder het regime van Pol Pot en mijnen heeft moeten plaatsen, wil mensen laten weten wat voor verschrikkelijke gevolgen de mijnen kunnen hebben. Hij maakt ze onschadelijk, en wordt daar door het hele land voor gevraagd. Ook heeft hij 16 kinderen opgevangen die slachtoffer zijn geworden van de mijnen; al spelend in het bos of tijdens het hoeden van de koeien raakten ze een mijn en verloren daardoor benen, armen of ogen. Omdat de gezinnen vaak erg arm zijn, kunnen ze niet betalen voor de noodzakelijke operaties of revalidatie. Bij het mijnmuseum krijgen ze onderwijs en verdienen ze wat geld door hun verhaal aan de bezoekers te vertellen. Het museum moet het hebben van donaties, dus wij hebben ook onze bijdrage geleverd.

De hoofdstad Phnom Penh
Vanuit Siem Reap nemen we de boot om in Battambang te komen. Daarna gaan we met de bus naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Met 1,2 miljoen inwoners kun je dit dus wel een grote stad noemen! Je merkt het meteen aan de drukte van het verkeer. Ook hier is weer de verkeersregel ‘er zijn geen regels’ van toepassing. Men rijdt hier rechts. Nou ja, vaak ook rechts. Want als je een stukje af kunt snijden is het veel makkelijker om links de bocht om te gaan. Richtingaanwijzers zijn schaars en oversteken is een kwestie van ‘blik op oneindig en gewoon beginnen te lopen’. Anders sta je hier volgende week nog! Als je rustig loopt, rijdt iedereen wel voor of achter je langs. Het grappige is: niemand stopt op een kruispunt. Fietsers, auto’s, brommers; iedereen blijft rijden. Ze geven geen voorrang maar voegen ‘in’. Linksaf? Dan blijf je niet aan de rechterkant van de weg, maar neem je de bocht kort, dus ga je links rijden om na de bocht weer langzaam naar de rechterkant te gaan. Chaos : maar het gaat tot nu toe goed. Bij Phnom Penh hoort een bezoek aan de beruchte Killing Fields. Eerst kom je langs een speciaal gebouwde hoge toren, waar de schedels en botten liggen van bijna 9.000 mensen die ze daar in massagraven hebben gevonden. Na de Killing Fields hebben we het S21-museum bezocht. Vroeger was dit een middelbare school, maar tijdens het regime van Pol Pot werd het een gevangenis/martel- en deportatiecentrum. 12.000 Mensen zijn er vandaan vertrokken, slechts 7 hebben de martelingen overleefd. Foto’s laten zien welke verschrikkingen er hebben plaatsgevonden. Vele honderden foto’s van de mannen, vrouwen en kinderen geven de slachtoffers een gezicht. We zijn er stil van. Het is absoluut geen ‘leuk’ uitje, maar het is zo’n deel van de historie van het land dat je er niet omheen kunt en mag.

Datum artikel: 8-05-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Cambodja: Een land vol contrasten

ATP vakanties