vakantie informatie

Bergwandelen in Slovenië

Veel te vroeg komen we aan op het station in Dusseldorf. Rond 17.00 uur mogen we de auto eindelijk op de trein zetten. Na een slapeloze dommelnacht in de trein, arriveren we de volgende morgen in Villach. Een half uurtje later zijn we op weg richting Slovenië. Als we de grens over zijn rijden we richting Bled en dan door het prachtige dal naar Ribč ev Laz waar we de komende dagen overnachten omdat we aanstaande maandag onze geplande zevendaagse bergtoer gaan maken. De volgende ochtend regent het. In de middag is het droog en stappen we in de auto richting Bled. Daar zien we de Triglav en de omringende bergen met een dikke laag verse sneeuw erop. Wauw, dit is prachtig om te zien. Wat een tafereel! Het is 11 juli, hartje zomer en terwijl het hier beneden heel veel heeft geregend, heeft het daarboven flink gesneeuwd. We stappen weer in de auto en rijden naar het Tomas Godza museum, waar we een tentoonstelling bezoeken over de oude treintunnel van Bohinjska Bistrica richting Podbordo, die 100 jaar bestaat. De tentoonstelling is leuk, maar klein.

Hierna rijden we naar het kleine stationnetje van Bohinjska Bistrica om zelf eens te kijken. De autotrein staat klaar om te vertrekken en we kijken dit eens aan. Het lijkt werkelijk 100 jaar geleden hier. De auto’s rijden de trein op, maar de passagiers blijven in de auto’s zitten. Dit vinden we erg vreemd! Na dit nostalgische schouwspel rijden we terug naar Ribč ev Laz. De volgende morgen beginnen we aan onze bergwandeltocht. Stipt om 8.00 uur komt er een busje aanrijden. De chauffeur brengt ons naar planina Blot, wat zeven kilometer behoorlijk hobbelen is op een ongeasfalteerde weg. Rond 9.00 uur zijn we boven. We betalen de vriendelijke man en doen onze rugzakken om. We lopen nog een klein stukje naar boven en hier ligt in een mooie groene kom planina Blato (1088 meter) te glinsteren in de ochtendzon. Na een poosje te hebben genoten van oude hutjes en wat paarden in het groen, moeten we een klein stukje teruglopen, naar een paadje en een bordje dat ons naar boven verwijst richting planina pri Jezeru. Hier gaan we rond 9.30 uur op weg, over een goed te belopen weg, wel aardig stijgend en langs veel vingerhoedskruid en orchideeën. Na de klim door Pungrat bereiken we om 11.00 uur Koč a pri Jezeru (1453 meter). Ook weer zo’n plaatje met de oude hutjes en met een prachtig groengekleurd meer. Ook de mooi op de heuvel gelegen hut waar we vannacht zullen slapen ziet er niet verkeerd uit. De rest van de middag besteden we aan schrijven, rondwandelen en natuurlijk fotograferen.

Sprookjesachtig
Rond 8.30 uur maken we ons klaar om te vertrekken richting ons volgende doel: Koč a pri Jezerih (1685 meter), het dubbelmeer. Ruim een uur later komen we op Dedno polje aan. Ook hier staan redelijk goed gebleven oude hutjes met wat ronddwalende koeien. Het ziet er sprookjesachtig uit. We gaan aan een houten tafel zitten en eten en drinken wat. Het is toch altijd weer erg leuk om deze mooie plekjes op je bergwandeling tegen te komen. Na de lunch lopen we verder door een prachtig bos. Hier vandaan kunnen we de Komnahut, die in de steigers staat, en de berg Bogatin al zien liggen. We komen rond 14.00 uur aan op Prodi, een soort richel, waar je een prachtig uitzicht hebt op de bergen aan de overkant. Na een half uurtje genieten van het uitzicht lopen we door en na een tijdje stijgen komen we rond 16.00 uur aan op een punt waar je een prachtig uitzicht hebt over de twee meren met de hut en de bergen op de achtergrond. We ploffen op het bankje neer en halen eens diep adem om te genieten van dit plaatje. Na deze pauze lopen we langs de meertjes naar de hut. We zijn nauwelijks binnen als het begint te gieten. Het is raar weer, dan zon, dan regen. Het is zo’n 7 °C en dus niet erg warm. Maar wij hebben het gelukkig droog gehouden. ‘s Morgens staan we op tijd op en na het ontbijt stappen we maar eens naar buiten om de omgeving de verkennen. We wandelen langs de meertjes en genieten van alle bloemenpracht. Na de middag wordt het toch weer wat kouder en moeten we een tijdje de hut in om weer warm te worden. We nemen een warme chocolademelk en horen van de jongen van de hut, dat hut Dom na Komni (ons volgende doel) dit seizoen helemaal niet open is wegens renovatie. Hij biedt aan om voor ons naar de Bogatinhut te bellen om een bed te reserveren.

Rotsig
Ons plan om naar Dom na Komni (1520 meter) te gaan, valt dus in duigen. We vinden het erg jammer, maar we hebben nu geen keus en dus moeten we wel naar koč a pod Bogatinom (1513 meter) die een kwartiertje lopen vanaf de Dom na Komnihut ligt, dus dat is er dan toch niet zo ver vandaan. Na een ontbijtje vertrekken we rond richting ons volgende doel. We beginnen met een stukje stijgen door een bos. Eenmaal boven is het een beetje op en neer lopen tot planina Lopucnica. Hier is niets te zien van een planina, alleen een bankje waar we op neer ploffen. Het is goed weer en het begint nu al behoorlijk warm te worden. Het is hier weer erg mooi, een soort open bergkom met om ons heen veel groen, en we kijken op de bergen van het Triglav zevenmerendal en de Ticaricaberg, die naast de Jezerihhut ligt. Na een half uurtje rust gaan we weer verder op weg. Het pad is wel goed te belopen. Na een tijdje wordt het wat opener en komen we op planina na Kalu (1636 meter). Ook hier is niets te zien, behalve een kleine ruine verderop op een volgende planina. Een eindje verder komen we op de Komna. Het is hier prachtig! Hobbels, kuilen, gaten, poelen zelfs. Een genot om hier te lopen en je kijkt je ogen uit. Na meer slenteren dan lopen moeten we nog een aardig stukje omhoog lopen en hier is dan plotseling om een hoekje een bankje waar we op neerploffen om wat te eten en te drinken. We lopen weer verder en na een half uurtje komen we bij de splitsing Dom na Komni/koč a pod Bogatinom. Hierna wordt het nog best een lastig rotsig pad om over te lopen. Dan staan we plotseling op een prachtig uitzichtpunt waar we zo naar beneden in een grote groene bergkom de Bogatinhut zien liggen met op de achtergrond de Bogatinberg.

Bogatinberg
Een prachtige zonnige morgen! We staan vroeg op omdat Ronald en Franky, een andere wandelaar, gistermiddag besproken hebben dat zij er vandaag met z’n tweetjes op uit trekken richting de Bogatinberg. Veronique, de partner van Franky, heeft last van haar knie en zal samen met mij bij de hut blijven. Na een ontbijt gaan de twee heren op weg naar een nu nog zon overgoten en glasheldere Bogatin. Nadat ze uit het oog verdwenen zijn, ga ik met Veronique maar eens op weg naar de hut Dom na Komni die ongeveer een kwartiertje lopen hier vandaan ligt. Het is een zeer gemakkelijk breed pad om te lopen en op ons gemakje gaan we op weg. Onderweg kijken we wat bloemen en genieten van de omgeving. Aangekomen bij de Komnahut, die nu in de steigers staat en waar er hard gewerkt wordt, zoeken we het uitzicht op het Bohinjmeer op. Dat blijkt erg moeilijk omdat de omgeving hier afgezet is met hekken. Tussen de takken van de bomen kunnen we toch een kleine glimp opvangen van een geweldig uitzicht op het Bohinjmeer en het dal. Na een uurtje hier ronddwalen, gaan we terug naar de Bogatinhut. We zoeken een plekje op een bankje en zien dat de Bogatinberg nu toch behoorlijk in de wolken zit, terwijl vanmorgen de lucht helder blauw gekleurd was. Zouden de jongens eigenlijk wel wat zien daarboven? Rond 12.30 uur zie ik dat de wolken boven de top van de Bogatin even verdwenen zijn en zie ik warempel twee figuren boven op de top staan. Zouden ze dat zijn? Rond 17.00 uur komen ze vermoeid aangelopen. Na wat rust bestellen we maar eens lekker eten en ‘s avonds na wat Pivo’s en heftige schnaps als slaapmutsje, gaan we rond 22.30 uur naar bed.

Einde in zicht
Zo rond 10.00 uur vertrekken we de volgende dag vanaf Bogatinhut richting Dom na Komnihut. Na een ontbijt met Franky en Veronique nemen we afscheid van hen, want zij gaan richting Vogelberg lopen en wij gaan vandaag weer naar beneden richting Ribč ev Laz. We volgen het bordje koč a pri Savici (653 meter), een flinke afdaling dus. Het wordt al erg warm en we zijn blij in de schaduw van de bossen te kunnen lopen. En ja, hier is het weer eens zo ver. Een zigzagpad waar geen einde aan lijkt te komen. Nou, wij komen rond 15.30 uur dan toch eindelijk bij Koca pri Savici aan! We ploffen neer op het terras en snakken naar een koele Pivo. Ook nemen we hier een flinke omelet bij. We hebben veel energie verloren en daarom moeten we dit natuurlijk weer goed aanvullen. Ronald informeert eens naar een bus maar die gaat voorlopig niet. Omdat we zo moe zijn, willen we eigenlijk toch wel zo snel mogelijk terug naar Ribč ev Laz. Er staat gelukkig een klein taxibusje naast het terras en voor € 8 brengt de chauffeur ons terug naar ons stekkie in Ribč ev Laz en is onze wandeltocht ten einde.

Datum artikel: 13-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Bergwandelen in Slovenië

ATP vakanties