vakantie informatie

Afzien in Iran

Als ik vanuit Pakistan Iran binnen kom rijden, denk ik nog: Ja lekker, ander land. Helaas; ook hier vind ik hetzelfde opwaaiende zand. Alleen de wegen zijn beter. Door het zand in de lucht lijkt het net alsof het mistig is. Het zicht is soms niet meer dan vijftig meter. Wat me ook gelijk opvalt hier in Iran, is dat de wind duizenden plastic zakjes voortzwiept, die blijven steken in bomen, tegen hekken en in prikkeldraad; een erg milieuonvriendelijk gezicht. Ik ben op reis, samen met mijn hond Brox. We gaan met de camper, van Nederland naar Bangladesh en terug.

Welkom in Iran
Zodra ik een overnachtingsplek heb gevonden, maak ik met Brox een ommetje. Wat ik dan  meemaak doet mijn achting over Iran toch wel flink zakken. Iedereen, maar dan ook iedereen komt uit zijn garage (het is de garagebuurt), het werk wordt stil gezet, verkeer stopt, auto’s remmen en gaan aan de kant staan, en iedereen begint blafgeluidjes en rare piepgeluidjes naar ons te maken. Bijzonder embarrasing!  Zodoende loop ik daar met Brox, achtervolgt door een menigte die blafgeluiden maakt. ‘s Avonds zijn de straten uitgestorven en doe ik een nieuwe poging om met de hond te wandelen. Niemand die er nog naar om kijkt. Ik probeer om in het restaurant te eten, maar niemand doet ook maar enige moeite om me te helpen, dus ik kook zelf maar. Als ‘straf’ eet ik lekker varkensvlees met een biertje. Welkom in Iran.

Geluk
Het kan ook beter: als ik in een dorpje aansluit in de rij bij de verse bakker, krijg ik prompt twee dampende broden in mijn handen. Geld willen ze niet, ik mag het zo meenemen. Iran stijgt weer een puntje in mijn achting. De mensen hier kunnen ook erg aardig zijn. Overigens lijkt het in Iran wel continu zondag. Je ziet weinig mensen op straat, winkels zien er allemaal dicht uit, veel huizen zijn geblindeerd, en het is heel rustig. Wel even wennen hoor.

Gezang in de nacht
Als ik in het plaatsje Yazd aankom, schijnt de zon. De temperatuur stijgt van ver onder nul in de nacht, tot rond de 20 °C in de middag. Yazd is een van de oudste -goed bewaarde- steden in de wereld en het is erg leuk om door de smalle steegjes en tunneltjes tussen de huizen door te lopen. Verdwalen is onherroepelijk, maar je komt altijd wel weer ergens terecht waar je je kunt oriënteren. Alle huizen zijn door hoge, uit modder en stro opgemaakte muren omringt, waardoor je geen mens ziet en je je in een uitgestorven stad waant. Her en der staat er een moskee of een mooi gerestaureerd oud gebouw tussen, zoals de gevangenis die Alexander de Grote heeft gebruikt. Het Silk Road Hotel, waar ik naast geparkeerd sta met mijn camper, en die ik een ieder aan kan bevelen, zit op steenworp afstand van de erg mooie Jameh Moskee. Ik heb dan ook een geweldig mooi uitzicht op de -in het donkerblauw- verlichte koepel. Het nadeel is dat deze moskee erg actief is. Van de Allah Akbar, die om 5.00 uur in de ochtend klinkt, maken ze geen saaie oproep van een minuut, maar een heel toneelstuk van wel tien minuten, met verschillende ‘zangers’ en stemmen. Omdat ik zo dichtbij sta klinkt dat oorverdovend, en slapen zit er niet echt meer in.

Barre kou
De nachten zijn erg koud in februari. Als ik naar mijn gasvoorraad kijk, zie ik dat mijn tank al halfleeg is. Dat krijg je als je ‘s nachts de kachel aan moet laten. Ik vind vrieskou niet zo erg, maar mijn watertank en mijn zielige hondje vinden het niet zo leuk als de temperatuur binnen rond het vriespunt ligt. Ik word ‘s nachts zelfs een keer wakker door het gehuil van Brox. Geen blaffen, maar echt huilen. Toen heb mijn kleren maar aangetrokken om buiten de reserve gasfles aan te koppelen. Langer dan twee minuten kon ik niet buiten blijven, want daarna werden mijn handen gewoon gevoelloos van de kou. Vanwege deze gas-ellende (in Iran kan ik geen gas krijgen, in Turkije wel) en omdat er vanochtend tijdens mijn ochtendwandeling iemand een schopbeweging richting hond maakte, denk ik: ‘bekijk het maar, ik ga naar Turkije’.

Pech
Ik ben nog geen twee minuten op de snelweg, of mijn auto begint steeds langzamer te rijden totdat ie er helemaal mee ophoudt. Daar sta ik dan, om 6.00 uur in de ochtend, in de vrieskou. Geen hond te bekennen in de weide omtrek, het gas is bijna op, ik heb geen Iraans geld, alle waterleidingen in mijn auto zijn bevroren, ik kan me niet wassen en ik heb niks te eten voor de hond of mezelf. Kortom; ik voel me behoorlijk ellendig. Er zit niks anders op dan iemand aan te houden, zodat die me naar het dichtstbijzijnde dorpje kan brengen. Na een tijdje stopt er ineens een politieauto. Twee agenten proberen tevergeefs mijn camper te starten. Na veel heen en weer gepraat, ik in het Engels, zij in het Iraans, houden ze een vrachtwagen aan en sommeren de chauffeur om mijn auto naar Zanjan te slepen. Dit is volgens hen de enige plaats met goede garages. Ik heb gelukkig een sleepkabel bij me, en hoppa daar gaan we. Het valt niet mee, want als mijn motor niet loopt doen mijn stuurbekrachtiging en mijn rembekrachtiging het niet. De enige oplossing is dan de handrem. Met een hand aan de handrem en met klamme zweethandjes, staar ik naar de achterkant van die vrachtwagen. Met een snelheid van 50 kilometer per uur bereiken we Zanjan.

Les
Na een uurtje sleutelen blijkt dat mijn diesel bevroren is. De tank wordt schoongemaakt en opnieuw met (dezelfde) diesel gevuld. De gouden tip: gooi ongeveer 8% benzine door de diesel, dan kan die niet bevriezen. Ik zal het zeker onthouden. Ondertussen word ik door de broer van een van de monteurs uitgenodigd om mee te gaan naar zijn Engelse klas. Als ik toestem, glundert hij van oor tot oor en ik word prompt uitgenodigd voor het diner bij zijn broer (de monteur dus). Die Engelse klas is wel lachen. Wat mij opvalt is dat veel van die mensen naar Amerika of Engeland willen, terwijl Bush een paar dagen geleden Iran nog voor rotte vis heeft uitgemaakt. Ook is men vol lof over het westen; iets wat ik niet had verwacht. De les duurt anderhalf uur en ik heb veel opgestoken over hoe de Iraniërs nu eigenlijk over het westen denken.
Dan rij ik de volgende dag toch echt weg uit Iran, om Turkije aan te doen. Door de sneeuw is de natuur prachtig, met mooie bergen en heuvels die bedekt zijn onder minstens twintig centimeter sneeuw. Om 17.00 uur rij ik Turkije binnen. Eindelijk kan ik weer gas tanken en mijn leidingen laten ontdooien. Die nacht slaap ik eindelijk weer eens lekker warm.

Datum artikel: 4-09-2008 Reisverhalen



Zie ook:

Een reactie toevoegen over Afzien in Iran

ATP vakanties