Welkom in Iran
Zodra ik een overnachtingsplek heb gevonden, maak ik met Brox een ommetje. Wat ik dan  meemaak doet mijn achting over Iran toch wel flink zakken. Iedereen, maar dan ook iedereen komt uit zijn garage (het is de garagebuurt), het werk wordt stil gezet, verkeer stopt, auto’s remmen en gaan aan de kant staan, en iedereen begint blafgeluidjes en rare piepgeluidjes naar ons te maken. Bijzonder embarrasing!  Zodoende loop ik daar met Brox, achtervolgt door een menigte die blafgeluiden maakt. ‘s Avonds zijn de straten uitgestorven en doe ik een nieuwe poging om met de hond te wandelen. Niemand die er nog naar om kijkt. Ik probeer om in het restaurant te eten, maar niemand doet ook maar enige moeite om me te helpen, dus ik kook zelf maar. Als ‘straf’ eet ik lekker varkensvlees met een biertje. Welkom in Iran.

Geluk
Het kan ook beter: als ik in een dorpje aansluit in de rij bij de verse bakker, krijg ik prompt twee dampende broden in mijn handen. Geld willen ze niet, ik mag het zo meenemen. Iran stijgt weer een puntje in mijn achting. De mensen hier kunnen ook erg aardig zijn. Overigens lijkt het in Iran wel continu zondag. Je ziet weinig mensen op straat, winkels zien er allemaal dicht uit, veel huizen zijn geblindeerd, en het is heel rustig. Wel even wennen hoor.

Gezang in de nacht
Als ik in het plaatsje Yazd aankom, schijnt de zon. De temperatuur stijgt van ver onder nul in de nacht, tot rond de 20 °C in de middag. Yazd is een van de oudste -goed bewaarde- steden in de wereld en het is erg leuk om door de smalle steegjes en tunneltjes tussen de huizen door te lopen. Verdwalen is onherroepelijk, maar je komt altijd wel weer ergens terecht waar je je kunt oriënteren. Alle huizen zijn door hoge, uit modder en stro opgemaakte muren omringt, waardoor je geen mens ziet en je je in een uitgestorven stad waant. Her en der staat er een moskee of een mooi gerestaureerd oud gebouw tussen, zoals de gevangenis die Alexander de Grote heeft gebruikt. Het Silk Road Hotel, waar ik naast geparkeerd sta met mijn camper, en die ik een ieder aan kan bevelen, zit op steenworp afstand van de erg mooie Jameh Moskee. Ik heb dan ook een geweldig mooi uitzicht op de -in het donkerblauw- verlichte koepel. Het nadeel is dat deze moskee erg actief is. Van de Allah Akbar, die om 5.00 uur in de ochtend klinkt, maken ze geen saaie oproep van een minuut, maar een heel toneelstuk van wel tien minuten, met verschillende ‘zangers’ en stemmen. Omdat ik zo dichtbij sta klinkt dat oorverdovend, en slapen zit er niet echt meer in.

Barre kou
De nachten zijn erg koud in februari. Als ik naar mijn gasvoorraad kijk, zie ik dat mijn tank al halfleeg is. Dat krijg je als je ‘s nachts de kachel aan moet laten. Ik vind vrieskou niet zo erg, maar mijn watertank en mijn zielige hondje vinden het niet zo leuk als de temperatuur binnen rond het vriespunt ligt. Ik word ‘s nachts zelfs een keer wakker door het gehuil van Brox. Geen blaffen, maar echt huilen. Toen heb mijn kleren maar aangetrokken om buiten de reserve gasfles aan te koppelen. Langer dan twee minuten kon ik niet buiten blijven, want daarna werden mijn handen gewoon gevoelloos van de kou. Vanwege deze gas-ellende (in Iran kan ik geen gas krijgen, in Turkije wel) en omdat er vanochtend tijdens mijn ochtendwandeling iemand een schopbeweging richting hond maakte, denk ik: ‘bekijk het maar, ik ga naar Turkije’.

Pech
Ik ben nog geen twee minuten op de snelweg, of mijn auto begint steeds langzamer te rijden totdat ie er helemaal mee ophoudt. Daar sta ik dan, om 6.00 uur in de ochtend, in de vrieskou. Geen hond te bekennen in de weide omtrek, het gas is bijna op, ik heb geen Iraans geld, alle waterleidingen in mijn auto zijn bevroren, ik kan me niet wassen en ik heb niks te eten voor de hond of mezelf. Kortom; ik voel me behoorlijk ellendig. Er zit niks anders op dan iemand aan te houden, zodat die me naar het dichtstbijzijnde dorpje kan brengen. Na een tijdje stopt er ineens een politieauto. Twee agenten proberen tevergeefs mijn camper te starten. Na veel heen en weer gepraat, ik in het Engels, zij in het Iraans, houden ze een vrachtwagen aan en sommeren de chauffeur om mijn auto naar Zanjan te slepen. Dit is volgens hen de enige plaats met goede garages. Ik heb gelukkig een sleepkabel bij me, en hoppa daar gaan we. Het valt niet mee, want als mijn motor niet loopt doen mijn stuurbekrachtiging en mijn rembekrachtiging het niet. De enige oplossing is dan de handrem. Met een hand aan de handrem en met klamme zweethandjes, staar ik naar de achterkant van die vrachtwagen. Met een snelheid van 50 kilometer per uur bereiken we Zanjan.

Les
Na een uurtje sleutelen blijkt dat mijn diesel bevroren is. De tank wordt schoongemaakt en opnieuw met (dezelfde) diesel gevuld. De gouden tip: gooi ongeveer 8% benzine door de diesel, dan kan die niet bevriezen. Ik zal het zeker onthouden. Ondertussen word ik door de broer van een van de monteurs uitgenodigd om mee te gaan naar zijn Engelse klas. Als ik toestem, glundert hij van oor tot oor en ik word prompt uitgenodigd voor het diner bij zijn broer (de monteur dus). Die Engelse klas is wel lachen. Wat mij opvalt is dat veel van die mensen naar Amerika of Engeland willen, terwijl Bush een paar dagen geleden Iran nog voor rotte vis heeft uitgemaakt. Ook is men vol lof over het westen; iets wat ik niet had verwacht. De les duurt anderhalf uur en ik heb veel opgestoken over hoe de Iraniërs nu eigenlijk over het westen denken.
Dan rij ik de volgende dag toch echt weg uit Iran, om Turkije aan te doen. Door de sneeuw is de natuur prachtig, met mooie bergen en heuvels die bedekt zijn onder minstens twintig centimeter sneeuw. Om 17.00 uur rij ik Turkije binnen. Eindelijk kan ik weer gas tanken en mijn leidingen laten ontdooien. Die nacht slaap ik eindelijk weer eens lekker warm.

‘…..faltando 20 km para llegar a esta locidad, miro hacia mi lateral izquiedo con lado se deslize hacia la derecha quendando las dos cubiertas de ese lado sobre el ripio y las las dos izquierdes sobre el asfalto, luego al intentar tomar nuevemente el sector de la calzada que correspondese lado, el vehiculo queda finalemente en la banquina del lateral izequirdo es decir, contrario el que yo circulaba, produciendose en ese momento el vuelco, dando una vuelta sobre si mismo, quedando luego con sus cuatro cubiertes sobre el suelo.’

Ze wilde helaas niet op de foto, want haar gezicht ziet er op foto´s altijd dik uit.

Argentinië, Gerard van Heusden Terug naar de mooie dingen. Ik ben met de huurauto vanuit El Calafate naar Petito Moreno gereden. Zo kort na Antarctica is het zien van de gletsjer (60 meter hoog, 5 kilometer breed) op zich niet direct bijzonder. Maar deze beweegt circa 40 centimeter tot 1 meter per dag. Je hoort het ijs knakken en grommen; ijsbrokken vallen in het water met donderend geraas. Lichtveranderingen tijdens zonsondergang (net op tijd) en zonsopgang. Overnachting in een koude auto. Ik heb de gletsjer voor me alleen en keer voldaan terug als de karavaan met tourbussen nog moet komen. Bergen, meren en strak blauwe lucht. Een plaatje!

Was deze tour (inclusief politiebureauervaring) een halve Antarcticareis waard? Nee, natuurlijk niet. Stom gewoon. Vermoeidheid en staat van de auto speelden zeker een rol, maar het stomste was dat ik op de vlucht naar Calafate juist de tip had gelezen goed de voorwaarden van de verzekering te checken bij huurauto’s. Blijkbaar was ik te druk bezig met het willen gaan naar de naderende zonsondergang. Enfin. Het had veel vervelende kunnen aflopen: een trekking op krukken is iets te Cooly Wooly. Ik zal beter oppassen… Met de bus – laat je rijden – het toeristische El Calafate verruild voor het minieme El Chalten. Vooral op de wereld als uitvalsbasis voor de bergen van Los Glaciaros, maar neergepoot door Argentinië om de Chilenen voor te zijn. Een vooruitziende strategische zet voor het geval water de rol van olie gaat overnemen, of gewoon Latijns machogedrag? Aan de vlaggen te zien, het laatste. Twee dagen gewandeld en gekampeerd. Het was zwaar. De conditie had ik blijkbaar op de boot achtergelaten, of was het omdat ik weer teveel lekkere dingen mee omhoog wou nemen. Tocht over de gletsjer en met bijlen en crampons een heuse ijswand beklommen, nadat ik eerst op zoek naar de groep een gruisberg vier keer had beklommen: Argentinië, Ruta 402we overwegen hem Cerro Gerardo te noemen. Als toetje Cerro FitzRoy zonder wolken.

Terug in El Chalten voor wat de Amerikanen zo mooi een Shit-Shower-Shave-Session noemen en genoten van het eerste bed sinds vier dagen. Inmiddels heeft alles weer zijn vertrouwde plekje in mijn rugzak en rugzakje, zodat de grote expeditie Noord kan beginnen. Ik wil met Ruta 40 door het niets genieten van de ruimte van Patagonië.

Verliefd op een didj
Australië, didgeridooVia een old telegraph station en een ghost-town komen we aan in Daly Waters met een zogenaamd geweldige pub. Wij vinden het ietwat tegenvallen, maar hebben wel een paar biertjes met een Engels stel weggedronken. Na een goedkope nacht in Daly Waters weer verder. Bij Mataranka zwemmen we in twee thermalpools, dat is best leuk en lekker warm. Na ons te hebben afgedroogd, rijden we met ons arko-systeem (arko = alle ramen kunnen open) verder naar Katherine. In de Lonely Planet staat dat dit de plek is om een didgeridoo (didj) te kopen. Bij winkel zeven worden we verliefd op een hele mooie didj! En hij klinkt nog goed ook. We gaan nog op zoek naar een mooi schilderij met Abbo-art en stipjes. Ook die vinden we. Oke, we zijn dus nu inmiddels lekker arm, maar we kunnen nog steeds lachen! Naast Katherine heb je natuurlijk de Katherine Gorge, waar we willen kajakken. Maar doordat het water te hoog staat en er salties (zoutwaterkrododillen) zitten, kan dat niet. Aangezien wandelen nog wel een mogelijkheid is, doen we dat maar en vertrekken we naar een waterhole. Vervolgens naar Edith Falls, wat tegenvalt, voornamelijk omdat er net een buslading Duitsers is gedropt. We weten dat er ook aardige Duitsers zijn, we hebben er een aantal ontmoet, maar dit is een invasie. Dus rijden we maar weer verder en slaan rechtsaf naar Kakadu National Park. We rijden naar de Gunlom Falls. De weg is een beetje heel erg ruig. Later komen we er achter dat het eigenlijk een 4×4 road is. Oeps! Het is wel de moeite waard en we brengen er de nacht door. De dag daarna naar Cooinda waar we onderweg nog een paar keer stoppen. De rest van de dag liggen we bij het zwembad. De volgende ochtend heel vroeg op om de yellow water cruise te doen. Dit is best aardig, maar we vinden het niet zo spectaculair. De sunrise is erg mooi en we zien ook nog wat salties. ‘s Middags naar Nourlangie Rock waar we hele Australië, autospectaculaire rock-art zien. Supermooi! Na ongeveer elke tekening op foto vastgelegd te hebben, rijden we door naar Jabiru. Daar willen we een ‘vette’ tour naar Arnhemland bevestigen, maar die gaat niet door. Er staat helaas nog teveel water in Arnhemland en de cycloon van een paar weken geleden heeft veel schade aangericht. Ook willen we naar Ubirr, voor nog wat art, maar er staat daar nog 30 centimeter water. En dat is een beetje te diep voor de auto, denken wij. Gelukkig kunnen we met andere reizigers naar Ubirr. De art is overigens erg mooi in Ubirr en ook het uitzicht is geweldig! Dan is ‘crocdag’ aangebroken. We hebben het al eerder over salties gehad. Dit zijn saltwater/zoutwaterkrokodillen en deze zijn levensgevaarlijk. Bovendien eten ze zo nu en dan een mens op! Ai, maar ze hebben er ook een toeristending van gemaakt: Jumping Crocodiles! Ze houden een stuk vlees omhoog om zo de krokodil uit het water te zien springen. In de middag bezoeken we vlakbij Darwin de Crocfarm, daar fokken ze salties, en hebben wij onze eerste CrocBurger gegeten, jummie.

Auto met kuren
Vervolgens rijden we door naar Darwin. Hier hebben we een paar relaxte dingen gedaan, zoals de Mindil night market bezoeken en barramundi’s voeren in de Howard Springs. We verlaten Darwin met een beetje pijn in ons hart, want we vinden het echt een leuke stad. Snel komen we aan in Litchfield National Park. Veel mensen zeggen dat het beter is dan Kakadu, maar wij vinden dat niet! Het is wel anders met meer watervallen en alles dichterbij elkaar. Het grootste ‘extra’ van Kakadu is toch wel de Aboriginal art wat wij erg indrukwekkend vinden. Daarna terug naar de Edith Falls. De watervallen daar zijn inderdaad erg mooi. De volgende dag begint de auto een beetje kuren te vertonen. In Katherine hebben we nagevraagd wat het zou kunnen zijn. Daar hebben ze geen idee en adviseren ze ons verder te rijden tot het erger wordt. Oke, fijne gedachte, een auto die niet naar behoren werkt. We rijden verder en het wordt erger. In Mataranka laten we er naar kijken, maar ook daar kunnen ze niets vinden. Het lijkt alsof er iemand af en toe tegen de auto duwt. Ja ja, we weten het, een lekker vage beschrijving, maar wij zijn geen monteurs. De volgende dag rijden we naar Daly Waters (auto doet het weer goed) en daar eten we heerlijke Beef ‘n Barra. Een aantal dagen later vertrekken we naar Mt. Isa. Eenmaal aangekomen in Mt. Isa moeten we de klok vooruitzetten en snel op zoek naar een camping. Bij het visitors center heeft de auto er echt geen zin meer in. Poef, boem, bleng bang… stut stut, stut, tutututu… Snel contact uit, met wazige blikken kijken we elkaar aan. We wachten even, maar hij doet het nog steeds. Snel gaan we met een sputterende auto naar de monteur, maar als we daar aankomen doet de auto weer normaal. We maken een afspraak voor de volgende dag, want de wegen worden alleen maar eenzamer! De volgende dag worden de sparkplugs vervangen en de auto loopt als een zonnetje (volgens de monteur!). Wij testen, en inderdaad! No worries, later boodschappen gedaan en ja hoor, het speelt weer op. We rijden snel terug en laten er weer naar kijken. Pressure is good, sparkplug brand new, distributor, as clean as! Maybe the lead. Natuurlijk, probeer maar. En ja hoor, het probleem is verholpen, voor zes dollar kunnen we weer verder! En hij doet het weer helemaal toppie.

Automoe
Australië, Wangi FallsNa weken met borden: next town 300/412/245/182 kilometer, zien we ze nu met 25/12/38/50 kilometer. We zijn het erg zat om elke dag in de auto te zitten. Het is ook zo’n saaie weg, bleh! Vaak zelfs maar single lane, dus moet je aan de kant als er een auto aankomt en zelfs helemaal stoppen als je een vrachtwagen ziet! En dan de regenwolken. Er zijn veel watervallen in deze regio die we zo’n beetje allemaal bekijken. Daarna gaan we door naar Cape Tribulation. Het is een mooi gezicht, hoewel de wolken grotendeels het zicht beperken en alle wildlife op vakantie is!

Inmiddels hebben we hier alle boardwalks gehad en wordt het toch eens tijd voor de zon! En die krijgen we in Port Douglas, een rijkeluisstadje, maar wel erg leuk. ‘s Avonds weer eens lekker goedkoop slapen en de volgende dag naar de Kuranda scenic railway en de Skyrail. Echt Australische historie (trek je portemonnee maar open). In Kuranda hebben ze ongeveer 6 miljard verschillende souvenirs en Suzanne heeft in 1,5 uur niet genoeg tijd voor alles. Dus we gaan hier naar terug, maar dan met de auto.

Een avontuurlijke manier gingen we niet uit de weg. Dus hebben we (na lang zoeken) twee auto’s gehuurd en zijn we van vrijdag tot en met maandag ‘op reis’ gegaan. Ik ben in Kuranda, Port Douglas, Mossman, Daintree, Cape tribulation en Cooktown geweest. Erg mooi allemaal. Het regenwoud heeft echt prachtige bomen, immens groot, en mooie vormen en ook mooie watervallen. Ik heb ook stukken mangrovewoud gezien. Het is erg mooi om door het regenwoud te wandelen met het geluid van alle dieren en insecten. Ik had echt het gevoel dat ik midden in Tarzan zat. Het koken en slapen (en een slaapplek vinden) was ook een groot avontuur. We hadden alleen een driepersoonstentje. De rest moest dus in de auto of buiten slapen. Ik heb drie nachten in de auto geslapen, voorin, stoel achterover, best oke als je eenmaal slaapt. Een slaapplek vinden was vooral de eerste dag bijzonder. We wilden liever niet betalen, dus besloten we langs de weg ons tentje op te zetten. Daar hebben we gekookt (op ons geweldige minigaspitje), en een beetje gekletst en gedronken. Ondertussen reed er een stuk of vijf keer dezelfde auto langs. Echt prettig vonden we het niet. De zesde keer stopte de auto en kwam de bestuurder naar ons toe. Bleek het een ranger te zijn, die ons wegstuurde (“You’re not allowed to camp in Port Douglas”). Shit, kwam dan even wat eerder! De chauffeurs hadden namelijk al wat biertjes op. Maar goed, we moesten weg (snel tent afbreken) en naar een legale campplaats gegaan. De receptie was dicht, en we zijn ook (expres) voor openingstijd weer weggegaan, zodat het alsnog gratis was. De andere dagen zijn we maar wel op campings gaan slapen. Wel lekker met een zwembad en douche. De auto’s hebben we niet helemaal schadeloos Australië, groep in regenwoudachtergelaten. Tegen allebei de voorruiten was een steentje terechtgekomen, waardoor er een flinke pit, met grote scheur in beide voorruiten zat. We waren erg bang voor extra kosten (het zou $700 zijn), maar gelukkig is er niks over gezegd.

Bungee jumpen
Terug in Cairns heb ik even lekker een dagje gerelaxt. Het mooie van Cairns is dat bijna alle hostels een zwembad hebben. Dat is echt heerlijk. En hier hebben ze ook nog een volleybalnet (in en naast het water), dus een beetje actief doen kan ook nog! ‘s Avonds hebben Kristen en ik, wij zijn hier al vier weken friends in crime, erg leuk, besloten om de volgende dag te gaan bungee jumpen. Ik wilde het sowieso gaan doen, en Cairns is dan the place to be. Dus ‘s ochtends geboekt, een pakket met bungee jumpen, raften en skydiven, en ‘s middags zou het dan gaan gebeuren. Mijn god, wat was ik bang! Toen we er aankwamen hebben we eerst gekeken. Na een paar sprongen bekeken te hebben zijn we alle trappen naar boven gelopen. En bij elke tree dacht ik: “O help, waar ben ik aan begonnen?”. Ik ben nog nooit van mijn leven zo bang geweest. Eenmaal boven aangekomen waren er gelukkig nog een paar anderen voor ons. Dus konden we kijken. Ik had zelf maar even besloten dat Kristen eerst zou gaan. Na haar sprong (in een keer, met hard gegil en een flinke duik in het water) was het mijn beurt. Mijn hart ging ongeveer vijf keer zo snel als normaal. Eerst moesten alle veiligheidsdingen omgedaan worden en daarna moest ik naar het randje lopen (mijn voeten waren ingesnoerd, dus ik kon slechts kleine stappen zetten). Ik dacht dat ik ver genoeg was, maar ik moest met mijn tenen voorbij het randje, hellup! En toen werd er afgeteld. Vijf, vier, drie, twee, een. Help, nee, ik durf niet. En daar stond ik dan, doodsbang, en zonder te springen. We’ve got a scary one, werd er gezegd. Ik moest nu mijn handen samenvouwen en mijn handen volgen. En daar gingen we weer. Vijf, vier, drie, twee, een… whaaaa! Daar ga ik, ik gil de hele wereld bij elkaar, trappel met mijn benen, maar wat vind ik het gaaf zeg! Wat een kick geeft dit je, en wat een adrenaline. Echt een superervaring. Ik heb mijn sprong op dvd, en lig vooral dubbel om het stukje waarbij ik niet spring, en mijn keiharde gegil. Super!

Raften
De volgende dag zijn Kristen en ik gaan raften in Tully. Met acht man plus een guide zaten we in een boot. Het was erg leuk, vooral bij de waterval. Net een wildwaterbaan (alleen wat minder hoog), en op het einde val je eruit. Daarna ben ik er nog een keer uitgevallen door een harde stroming en rotsen. En tijdens mijn val verloor ik mijn peddel. Gelukkig werd ik erin gehesen (al was het water wel heerlijk verfrissend), en de peddel lieten we maar drijven, die was niet meer te redden. Ik had een plekje voorin, waarbij het belangrijk is te peddelen, dus kreeg ik de peddel van de achterste. Ik vond het erg gaaf, maar achteraf gezien niet slim om het de dag na het bungee jumpen te doen. Ik zat nog vol met adrenaline, en dit is dan een stuk minder eng. Maar desalniettemin heb ik er wel onwijs van genoten, en erg veel lol gehad door anderen nat te spatten en dingen precies andersom te doen zoals ze gezegd worden: go left, en dan naar rechts gaan. Op vrijdag had ik een rustig dagje. Beetje bij het zwembad gehangen, televisie gekeken, that’s it. En gisteren was dan de dag van het skydiven. Helemaal klaargemaakt, en naar het vliegveld gereden. Maar helaas, er was te veel wind en te veel wolken om verantwoord te gaan springen. Dus gingen we weer terug. Echt wel balen! Maar vanochtend zijn we wel gegaan. ‘s Ochtends heel vroeg. Ik kwam om 5.30 uur thuis van het stappen en om 7.30 werden we opgehaald. Pfoe! Viel niet mee, maar het mocht de pret niet drukken. Weer alles klaarmaken, en op naar het vliegtuig. Ik was helemaal niet gespannen. Op 14000 feet hoog mocht ik (in een Australië, bungee jumpentandemsprong) naar beneden springen. Erg gaaf, zestig seconden freefall, net of je zelf vliegt, echt mooi! En dan gaat de parachute uit, dacht even dat we vielen, maar dat hoort. Ik mocht ook even leiden (sturen), wow! En het uitzicht dat je hebt, echt mooi, en ver, want het was nu heel helder weer. Echt een superervaring. En ook dit heb ik op dvd.

Van de drie dingen vond ik bungee jumpen wel het gaafste. Daar krijg je zo’n adrenalinekick van, en dat was echt zo eng. Achteraf had ik dat beter als laatste kunnen doen, zodat de andere dingen spannender zouden zijn. Maar ach, ik heb nu ook van alledrie onwijs genoten!

Het is echt super vet om hier over het strand te crossen! Je vliegt echt alle kanten op! We slaan af naar Central Point, hier picknicken we en doen we een korte rainforest walk. We komen met de auto nog vast te zitten in het zand, maar na de wielen uitgegraven te hebben, rijden we weer vrolijk verder. We vullen het ijs van onze coolboxen aan in Eurong, een klein ‘dorpje’ bestaande uit een straat en rijden vervolgens door naar Lake McKenzie. Hier kunnen we zwemmen. We zijn er echt aan toe, want het is super warm! Het water is erg mooi schoon, een van de zuiverste waters van Australië. Je kunt het zelfs drinken. Daarna rijden we rond 17.00 uur weg omdat het verstandig is om voor het donker een slaapplek te vinden en gekookt te hebben. We gaan terug naar het strand want daar heb je de gratis campzones. Met moeite vinden we een plek, alleen zijn er geen wc’s en moet er iemand met je mee zodat je niet door een dingo wordt aangevallen als je gaat plassen. We maken twee groepen, een paar mensen gaan koken en de andere groep gaat de tenten opzetten. We eten salade met vlees en aardappels. We zitten met zijn allen op een groot zeil, waar we nog de hele avond kletsten.

Eli Creek
Vanmorgen waren we vroeg wakker want we brandden de tent uit. Eerst breken we de tenten af en ontbijten we met baked beans en eieren. Niet echt mijn favoriet. Daarna rijden we weer naar Eurong voor ijs, het is alweer gesmolten! Daarna door naar Eli Creek om te zwemmen. Het water is echt superkoud, erg lekker. Daarna rijden we verder naar The Shipwreck, dit mag eigelijk niet omdat we nu in de hightide over het strand rijden en dat is verboden. We komen er zelfs achter dat je een boete kunt krijgen als je gespot wordt. Maar goed, we komen veilig aan. The Shipwreck is een oud schip, best mooi om te zien. Daarna rijden we door naar Indiana Head. Onderweg stoppen we nog in Cathedral Beach, een ander ‘dorpje’ en eten daar wraps aan een picknicktafel. We krijgen nog gezeur met een mevrouw omdat we daar onze afwas doen en onze matjes neerleggen op het gras om te relaxen. Dat is niet de bedoeling, zegt ze. Ons volgende doel is Indiana Head. Hier zijn de Champagne pools te zien, op een bijzondere manier door de zee ontstane watertjes. Maar we kunnen deze niet bereiken met de auto en het is te warm om er helemaal heen te lopen. We klimmen wel de rots op en hebben een erg mooi uitzicht vanaf daar. Als je de afgrond inkijkt, zou je haaien en dolfijnen moeten kunnen zien, maar wij zien alleen een rog. Daarna rijden we terug langs het strand om een slaapplek voor de nacht te zoeken. Het is wederom een hele zoektocht, uiteindelijk vinden we een plek vlakbij Eli Creek en zijn we weer terug waar we die dag begonnen zijn. We zetten onze tenten op en rijden daarna naar Eli Creek om af te koelen. Hier raken een paar mensen van onze groep aan de praat met wat gasten en die besluiten om bij ons te komen kamperen. Eerst dacht ik van oke, ik weet niet of ik dat leuk vindt, het zijn van die lawaaiige veelzuipende wezens, maar uiteindelijk is het best gezellig. Ik kijk nog even sterren met mijn zus op het strand. Ook bewonderen we de glinsteringen die vlak onder de bovenste laag zand vlakbij zee te zien zijn. Het zijn een soort lichtgevende wormpjes, wel grappig. Daarna gaan we terug en slapen.

Afscheid van Fraser Island
Rond 7.30 uur ontbijten we met cerials en brood. Daarna gaan we op weg. Eerst drinken we Iced Coffee in Happy Valley, maar deze is slecht want ze zijn het ijs en de koffie vergeten, dus het was net melk! Vervolgens rijden we door naar Lake Biradeen om te zwemmen en te lunchen. De lake lijkt erg op McKenzie, alleen dan iets minder schoon en het water ruikt ook niet zo fris. Daarna rijden we terug naar de vertrekplek van de ferry. Rond 16.00 uur vertrekt deze. We komen nog in regen terecht onderweg, niet echt lekker. Daarna rijden we in de regen de boot op. We moeten weer terug omdat het de verkeerde boot blijkt te zijn! Na vijf minuten komt gelukkig onze boot. Daarna rijden we naar Rainbow Beach, naar ons Dingo’s hostel. Nog even getankt onderweg. We hoeven de auto niet schoon te maken omdat het zo hard heeft geregend, dat is wel mooi. In totaal hebben we op Fraser Island vijf dingo’s gezien, het blijkt dat wij recordhouder zijn van de groepen die op dezelfde dag als ons vertrokken zijn naar Fraser Island! Voor het eerst in drie dagen kan ik weer douchen! Rond 21.00 uur kruip ik bekaf in bed.

Airlie Beach
Vanmorgen vroeg opgestaan want we moeten uitchecken. Vervolgens een relaxt dagje gehouden. Naar de supermarkt gelopen, lekkere koffie gedronken in een cafe en een beetje gelezen en geschreven. Rond 17.50 uur gaan we op weg met onze Greyhound overnight bus naar Airlie Beach. In Harvey Bay stappen we over en moeten we erg lang wachten omdat de tweede chauffeur te laat is. Na 15,5 uur reizen komen we om 9.30 uur eindelijk aan in Airlie Beach. We gaan koffie drinken en wat eten. We gaan nog even internetten en vervolgens lopen we naar Abel Point Marina, de haven waar onze boot ligt. We hebben een tour geboekt met drie dagen zeilen en eten volgens de Italiaanse keuken. De boot heet Ron of Argyl. Het is een authentieke houten zeilboot, wel mooi om te zien. Daarna krijgen we eerst stingersuits, dit zijn pakken die we aan moeten als we willen zwemmen rond de Whitsundays. Er zitten hier namelijk heel veel dodelijke kwallen. Je moet helemaal ingepakt zijn wil je veilig zwemmen of snorkelen. We zitten met vijftien mensen op de boot. Na een introductiepraatje over de veiligheid, eten we pizza’s. Daarna gaan we op weg, we kunnen niet zeilen omdat er te weinig wind staat. Het is ook bewolkt, maar dat is niet zo erg want het is warm genoeg. Daarna krijgen we garnalen, toastjes met tonijnsalade en nog een sausje. We gaan voor anker bij Cia Harbour en brengen hier de nacht door. Er schijnen hier schildpadden te zitten, maar ik heb maar een keer een kopje boven zien komen. Daarna gaan we eten, gegrilde vis en salade. Vervolgens krijgen we nog thee/koffie en chocoladecake.

Whitsunday Island
Ik heb best goed geslapen. We ontbijten met fruit, cerials en croissants. Vervolgens varen we naar Whitsunday Island. Hier gaan we kijken bij de lookout en Whithaven beach, een heel mooi strand. Helaas regent het, maar het is zo warm dat we alsnog in bikini’s rond kunnen lopen door de regen! Terug op de boot zetten we koers naar Boarder Island om te snorkelen. Eerst krijgen we pasta en salade als lunch. Er staat vandaag meer wind, dus we kunnen zeilen! Het is echt gaaf zo op zee! Ik word wel supermisselijk, maar je moet iets voor zo’n ervaring over hebben! Vervolgens gaan we snorkelen, het is erg mooi onder water met het koraal en de vissen. Ik heb echt super aparte dingen gezien! Aan boord krijgen we toastjes met kaasjes, pate, avocadosalade,   olijven etcetera. Echt lekker! We gaan verder naar Refuge bay waar we die nacht blijven. De volgende dag varen we weer terug richting Airlie Beach. We hebben het stuk gezeild, ik werd niet zo misselijk deze keer omdat het rustig water was. Dus dat is wel mooi! De zon schijnt vandaag een beetje, toch nog een mooie dag! Rond 13.00 uur komen we weer aan in Airlie Beach, we leggen aan en lopen naar ons hostel Magnums. Hier liggen we in een zespersoonskamer, we moeten oppassen want er zijn afgelopen nacht allemaal backpacks gejat. Dus wij gaan heel voorzichtig doen en alle spullen goed bij ons hoofd leggen. Vervolgens gaan we even winkelen. ‘s Avonds eten we in ons hostelrestaurant, ik kies nacho’s gekozen, erg lekker. Daarna gaan we met de mensen van onze bootreis nog wat drinken.

Ik heb gekozen om met de ferry de overtocht te maken; een van de ruwste overtochten ter wereld! Om negen uur ‘s avonds vertrekt de ferry richting Devonport waar ik tien uur later een beetje zeeziek aankom. Zeebenen heb ik blijkbaar niet. In de haven staat de bus al klaar waarmee ik naar Launceston rij. Hier blijf ik de komende vier dagen om daarna met mijn zesdaagse tour rond het eiland te beginnen. Tijdens de rit van Devonport naar Launceston zie je al meteen de schoonheid van het eiland. Ik voel me hierdoor ook meteen een stuk beter. In Launceston verblijf ik in een hostel met heel veel andere backpackers. De familie die het hostel runt is erg gastvrij, kenmerkend voor de meeste Australiërs. In Launceston is een heel leuk City Park waar je ook aapjes kunt vinden. Een ander hoogtepunt is de rondleiding door de Boag’s bierbrouwerij.

Cradle Mountain
Op dinsdag is het dan zover. Met een groep van 21 personen rijden we richting Cradle Mountain. Een prachtig natuurgebied waar we een wandeling maken rondom het Dove Lake. Gelukkig heb ik mijn regenjas bij me, want het klimaat op Tasmanië is te vergelijken met herfstweer in Nederland. Tijdens de wandeling zie ik nog een wombat in het gras grazen. Wel leuk om een keer in het wild te zien. Australië, wombatZodra iedereen weer bij de bus is, rijden we verder op weg naar Strahan, waar we overnachten. Onderweg slaat de buschauffeur ineens een bospad in en komen we aan bij een hele hoge berg met zand. Deze moet ik eerst beklimmen om de verrassing te zien; op de top heb ik een prachtig uitzicht over de zee! De volgende ochtend maken we eerst een strandwandeling en verkennen daarna het gezellige havenstadje Strahan. Hier is een leuke boulevard met allerlei winkeltjes en restaurants. We rijden daarna verder landinwaarts naar de Nelson River om de Nelson Falls te bewonderen. Tasmanië staat bekend om de vele watervallen en de ene waterval is nog mooier dan de andere. Aan het einde van de dag rijden we naar Lake St. Claire en hebben we een prachtig uitzicht over dit grote meer.

Tall Tree Walk
Op de derde dag beginnen we met een boswandeling om uiteindelijk de waterval van Tarraleah te bekijken. Tijdens de wandeling zien we ook een wilde wallaby, het kleine neefje van de kangoeroe. In de middag gaan we naar het Mount Field National Park waar we tijdens de bekende Tall Tree Walk, met inderdaad hele hoge bomen, de Horseshoe en Russell Falls zien. Erg indrukwekkend! Weer terug in de bus rijden we naar de hoofdstad van Tasmanië, Hobart. We nemen een kijkje in deze historische stad en rijden dan door naar Mount Wellington. Op de top hebben we een prachtig uitzicht over de stad. ‘s Avonds lekker gegeten in het centrum waar voldoende keuze is uit allerlei soorten restaurants en barretjes.Australië, Russel Falls De volgende dag staat een bezoek aan Port Arthur op het programma. Dit was vroeger de plaats waar alle gevangenen naar toe werden gebracht. Hier heb ik veel oude gebouwen bezocht, zoals de kerk, de penetiaire inrichting en de isolatiecel. Je kunt je hier de hele dag vermaken. Rond het middaguur rijden wij met de bus weer verder richting Bicheno. Onderweg stoppen we nog even bij een paar leuke hotspots, zoals de Tasman Arch en de Devils Kitchen. Dat is het leuke aan Tasmanië, iedere keer kom je weer iets leuks tegen onderweg. We komen net op tijd aan in Bicheno voor de pinguintour. Dit is erg leuk. Je ziet al die pinguins uit de zee komen en naar hun nestje op het vasteland waggelen op nog geen twintig centimeter afstand van je vandaan.

Natte voeten
De volgende ochtend nemen we eerst een kijkje bij de Bicheno Blowhole. Je moet er niet te dicht bij komen anders kun je erg nat worden. We gaan daarna naar het Freycenit National Park aan de oostkust van Tasmanië. Hier is het mooiste strand van het eiland, namelijk Wineglass Bay. Na een flinke klim bereiken we het uitkijkpunt en zelfs in de stromende regen ziet het er geweldig uit. Na de lunch rijden we richting Diamond Island. Via het strand lopen we naar het eiland waar we een half uur over de rotsen klimmen en klauteren en een geweldig uitzicht hebben. Als we via het strand weer terug willen lopen naar de bus, zien we dat de vloed al is begonnen. Het water komt van links en rechts en iedereen krijgt natte voeten. Het is dus erg verstandig om op tijd weer terug te lopen. Met soppende schoenen zit ik weer in de bus op weg naar een wildlifepark met de bekende Tasmanian Devil. Als we aankomen is het net voedertijd voor de Devils. Wat een geluid komt er uit zo’n klein beestje! Ik heb zelf ook zo’n duiveltje geaaid en wat voer gekocht voor de kangoeroes en de wombats. Kwam er heel lief een moederkangoeroe met een baby in de buidel naar me toe gesprongen, heel schattig. Zodra het begint te schemeren is het weer tijd om naar een hostel te gaan. In het hostel hebben we ‘s avonds een barbie, dat is een Australische barbecue. Australiërs vinden het geweldig om te barbecuen en dat wordt ook groots aangepakt. De komende vier dagen hoef ik geen eten meer.

Bay of Fires
De laatste dag van de tour is alweer aangebroken. Als eerste gaan we naar de Bay of Fires. Australië, Bay of FiresVia het strand lopen we naar de baai waar het door de oranjeachtige kleur lijkt alsof de rotsen in vuur en vlam staan. In de middag staan er nog twee watervallen op het programma; de Columba Falls en de Ralph Falls. Bij de tweede waterval zitten we zo hoog dat we gewoon midden in een wolk staan. Dan snel met de bus weer terug naar Launceston, afscheid nemen van de gezellige groep en meteen weer een andere bus in naar Devonport voor de ferry terug naar Melbourne.

Tasmanië is een leuk eiland voor jong en oud. Zelf heb ik dan een bustour gedaan, maar je kunt ook heel makkelijk een auto huren en gaan rondtoeren, want er zijn nog genoeg mystery spots.

Finland, het land van de duizend meren, moet mij gaan betoveren met haar schoonheid. Maar voorlopig ben ik er nog niet. In Duitsland stappen we in Rostock op de boot voor een reis van 22 uur. Dat lijkt lang, maar gelukkig hebben we een hut en zullen we een groot gedeelte slapend doorbrengen. Als de volgende dag het zonnetje volop schijnt vermaak ik prima met mijn boek op het dek. Voor mij is de vakantie dan eindelijk echt begonnen. Als tegen de avond de haven van Hanko in zicht komt, word ik toch een beetje zenuwachtig. Zal Finland echt zo mooi zijn als ik hoop? Nog geen half uur later ben ik helemaal blij als we onderweg zijn naar Turku, de voormalige hoofdstad van Finland. Wauw! Eigenlijk willen we gelijk stoppen om foto’s te nemen, maar we moeten door, achter onze reisgenoten aan. Omdat we nog veertien dagen van het Finse natuurschoon kunnen genieten en we vast nog veel mooiere landschappen tegenkomen, bergen we het fototoestel weer op.

Rendieren in het wild
De dagen die volgen vliegen om. We rijden van Turku naar Ähtäri en dan via Kajaani naar Luosto. Regelmatig pakken we onderweg het fototoestel om het natuurschoon vast te leggen. Het autorijden valt mee en last but not least, in bijna ieder hotel is er een sauna. Het is een gek idee om bij een buitentemperatuur van 25 ºC in de sauna te gaan zitten, maar toch, het is nu of nooit. Thuis ontbreekt het aan tijd om de sauna in te gaan. De eerste week Finland hebben we achter ons gelaten en we zijn ons aan het verheugen op het hoogtepunt van de reis. Een verblijf boven de Poolcirkel. In Lapland verblijven we drie dagen in een bungalow. Maar voordat we in Luosto aankomen, maken we eerst nog een tussenstop zo’n tien kilometer ten noorden van Rovaniemi. We passeren het bord dat aangeeft waar de weg de poolcirkel snijdt en stoppen twee kilometer verderop bij het dorp van Santa Claus waar je in hartje zomer met de kerstman op de foto kunt. In het postkantoor, dat wereldwijd bekend is, versturen we kaarten die een speciale stempel krijgen. Om eerlijk te zijn is dit ‘dorp’ me een beetje te commercieel en ben ik nog helemaal niet in kerststemming. Maar ja, het lag op de route. Onze volgende stop is de bungalow. Onderweg komen we verschillende rendieren tegen die hier in alle rust de weg over lopen. Voor ons alleen maar leuk. Wij hebben alle gelegenheid om deze dieren op de foto te zetten. Na een dag in de auto wil ik even mijn benen strekken en ga ik de wintersportplaats verkennen. Onderweg kom ik twee medereizigers tegen die aan me vragen of ik mijn huisdier aan het uitlaten ben. Ik snap er weinig van en kijk ze vragend aan, maar als ik me omdraai snap ik wat ze bedoelen. Achter me, gelukkig op een redelijke afstand, loopt een rendier. Als ik weer terugloop naar de bungalow tref ik nog een rendier. Het blijft een apart verschijnsel dat deze beesten zo dicht bij de mensen rondlopen. Toch geniet ik hier van, ondanks mijn ‘angst’ voor grote dieren.

Terug naar de drukke stad
De volgende dag gaan we een deel van de route volgen van het natuurwandelpad. Het is overduidelijk dat dit gebied ingericht is voor de wintersport met de skiliften en de driehoekige, roodomrande verkeersborden met de afbeelding van een skiër. Fins-Lapland bestaat uit een bergachtig landschap (tunturi’s) die bedekt zijn met bomen, stenen en mos. ‘s Winters worden deze tunturi’s gebruikt als skihellingen. Via een trap met honderden treden gaan wij naar de top van de skihelling. Boven aangekomen hebben we een wonderschoon uitzicht. Alleen dient zich nu wel een probleem aan. We zijn de routepaaltjes kwijt! Via de met mos bedekte stenen lopen we naar beneden, ondertussen driftig zoekend naar de route. Uiteindelijk komen we bij een bospad uit en voordat we het weten is de bungalow alweer in zicht. Lekker buiten zitten is er tegen de avond niet meer bij. Muggen maken het onmogelijk om voor je hut te lezen, wat te drinken of te kletsen. Inmiddels zijn we wel gewend aan de muggen en hebben we ook genoeg muggenwerende middelen om ons te beschermen tegen deze beestjes, maar het gezoem maakt je gek.

Na zoveel dagen doorgebracht te hebben in de natuur en de wat kleinere steden is ons verblijf in Helsinki voor mij een hele omschakeling. Opeens rijd ik weer in een drukke stad en moet ik overal uitkijken voor toeterende auto’s, fietsers die overal fietsen behalve op het fietspad en voetgangers die het verschil niet lijken te kennen tussen het rode ‘stop’licht en het groene licht. Toch heeft Helsinki ook veel moois te bieden. De boottocht die we rond de stad maken bijvoorbeeld en het Kiasma-museum met moderne kunst. Het Kiasma-museum is echt een bezoek waard. We hebben de meest vreemde werken gezien, zoals een plateau dat helemaal bedekt was met melk. Maar ook hele ontroerende schilderijen en grappige werken. Een medewerkster van het museum nam zelfs de moeite om ons de betekenis van een aantal werken uit te leggen. Het bezoek aan dit museum was daarom ook zeker een van de hoogtepunten van mijn vakantie in Finland.

Achteraf kan ik zeggen dat Finland mij 100% is meegevallen. De meren zijn wonderschoon, evenals de natuur en natuurlijk niet te vergeten de rendieren die gewoon overal rondlopen. Toch zou ik er niet snel weer voor kiezen om een autorondreis te doen. Je ‘moet’ toch te snel weer verder en je krijgt nauwelijks gelegenheid de plaatsen te leren kennen. Voor mijn gevoel heb ik nu van alles een beetje gezien en dat is eigenlijk niet wat ik wil.

Het ontbijt heb ik vreemd genoeg gemist, dus ik ga op zoek naar een lunchroom. Ik ben nog geen minuut buiten of er komt een taxichauffeur naar me toe lopen. Hij wil me, voor nog geen vijf euro, een rondtour geven door Bangkok. Aangezien ik geen flauw benul heb van waar ik ben, ga ik in op zijn aanbod met de mededeling dat ik nog moet eten.

Eerst rijden we naar de tempel van de Lucky Buddha, zodat ik een goede tijd heb tijdens mijn verblijf in Thailand. Onderweg zie ik hoe groot Bangkok is, maar ook hoe vies. Overal smog, straatafval en zwerfhonden.

Kentucky Thai Chicken
Na de tempel brengt de taxichauffeur me naar een reisbureau. Ik ben nog steeds niet goed voorbereid, maar samen met een van de reisadviseuses plan ik mijn hele reis. Deze maand blijkt er weer een Full Moonparty te zijn, wat echt een must is. Ook een tocht door de jungle moet geweldig zijn.Verder ga ik naar Koh Samui en Krabi. Deze TAT reisbureaus zijn er speciaal voor de toeristen. Je kunt aangeven of je een luxe of een budgetreis wilt en dan wordt alles geregeld. Lekker makkelijk dus. Ik kom flauw van de honger uit het reisbureau, maar voordat de taxichauffeur me afzet bij een lunchroom, moet ik eerst nog even ‘verplicht’ naar binnen bij een juwelier en een kledingzaak. De taxichauffeurs werken namelijk op commissiebasis en als ze klanten bij een zaak naar binnen weten te krijgen, verdienen ze weer iets extra’s. Hier moet je dus wel een beetje mee uitkijken. Nadat ik vijf keer heb uitgelegd dat ik geen ring, ketting of op maat gemaakt mantelpakje wil, rijden we eindelijk richting een winkelcentrum. Deze blijkt nog geen tweehonderd meter van mijn hotel af te liggen. Ik trakteer mezelf op een heerlijke Kentucky Fried Chicken (lekker Thais).

Massage please
In het hotel heb ik brochures zien liggen van het Grand Palace, een groot complex waar zich de heiligste tempel van Thailand huisvest, de Wat Phra Keao. Ik neem mijn fototoestel mee en stap de taxi in op weg naar dit immense complex. Ondanks de hitte heb ik me hier prima vermaakt en veel mooie foto’s geschoten. Ik ga hierna met de tuk-tuk naar een winkelcentrum op zoek naar nieuwe kleren. Helaas zijn de Thaise dames erg klein en smal van stuk, dus ik moet het nog vier weken doen met wat er in mijn backpack zit. De volgende dag vertrek ik met de trein van Bangkok naar Chiangmai in het noorden van Thailand. Maar niet voordat ik heb genoten van een heerlijke Thaise massage. Dertien uur later sta ik in Chiangmai en ben ik alweer toe aan een massage… Gelukkig heb ik deze dag nog om te relaxen. Morgen ga ik namelijk drie dagen door de jungle trekken. Zo’n jungletour is een echte aanrader. Ik ben zelf niet al te sportief, dus ik keek er wel een beetje tegenop, maar het was fantastisch. Slapen bij de hilltribes op houten bamboebedjes, vele watervallen gezien, op een olifant gereden en als afsluiter bamboeraften.

Langnek
Vanuit Chiangmai gaan vele tours naar de Gouden Driehoek, het punt waar Thailand, Laos en Myanmar bij elkaar komen. Ik had hier helaas geen tijd meer voor, maar ben nog wel een dagje naar de Longneck- en Bigearwoman geweest. Heel interessant om te zien hoe deze vrouwen leven. Na dik veertig uur reizen (trein-bus-ferry-tuk tuk) ben ik  op het o zo mooie eiland Koh Samui beland. Ik heb een hutje direct aan het strand en het uitzicht is geweldig. Op Koh Samui blijf ik drie dagen en mijn hoofddoel is: RELAXEN. Lekker op het strand liggen, winkels kijken en  nergens aan denken…

Party party
Tijdens mijn ontbijt staat de taxichauffeur al klaar. Ik pak snel mijn backpack en ga op weg naar de ferry. Ko Phangan here I come!! Ko Phangan is, net als Ko Tao, de duikbestemming bij uitstek. Met een bootje gaan we naar Sail Rock om twee duiken te maken. Het water is heel helder en er zijn genoeg mooie vissen om te bewonderen. Tevens kunnen we in een grot zwemmen op twintig meter diepte; geweldig. ‘s Avonds is het feest: de bekende Full Moonparty. Iedereen die op Ko Phangan verblijft, verzamelt zich bij het strand van Haadrin om de hele nacht te gaan feesten. De volle maan is al weer verdrongen door de hete zon als ik terug ben in mijn hutje… Na een dagje rust heb ik me ingeschreven voor een trip naar het Angthon Marine Park; tachtig kleine eilandjes waar je kunt snorkelen en kayakken. Een erg leuke dagexcursie.

Lachen als een boerin met kiespijn
Mijn tijd op Ko Phangan zit er alweer op. De volgende stop is Krabi. De reis naar Krabi verloopt hilarisch. Op de ferry worden de koffers en tassen van alle tweehonderd opvarenden op een grote hoop gegooid. Dat is dus lachen (als een boerin met kiespijn) bij het uitstappen. Gelukkig hangen mijn schoenen, handdoeken en slaapzak nog steeds aan mijn tas. Daarna nog vier uur met de bus naar Krabi. De bus zit propvol en vier mensen hebben geen zitplaats. We stoppen bij een restaurantje en ‘lenen’ daar vier klapstoelen, zetten ze in het gangpad en het probleem is weer opgelost.

Ko Phi Phi
Vanuit Krabi zijn ook weer diverse leuke excursies te boeken. Ik kies ervoor om naar het James Bond Island te gaan. Hier is namelijk een deel van de Bondfilm ‘The man with the golden gun’ opgenomen. Het eiland is erg toeristisch, maar onderweg stoppen we ook nog bij de wat minder toeristische drijvende stad en de Monkey Cave Temple, waar je aapjes kunt voeren.
Phi Phi eiland staat ook op mijn lijstje. Tijdens de tsunami is dit eiland bijna van de kaart geveegd, maar door vele vrijwilligers uit de hele wereld wordt alles beetje bij beetje weer opgebouwd. De baaien bij Phi Phi Ley zijn hier echt schitterend, maar als we aankomen bij het strand van Tonsai zie je toch wat Moeder Natuur heeft aangericht. We worden vriendelijk onthaald door de eilandbewoners die alles kwijt zijn wat ze ooit hadden. Van het toerisme moet men tenslotte leven.

Terug in Bangkok
Het is tijd om terug te gaan naar Bangkok. Na weer dertien uur in de trein, kom ik aan bij het grote treinstation van Bangkok. Ik ga nog een keer op excursie, naar de bekende Bridge over the River Kwai. Als eerste stoppen we bij het War Cemetary; hier liggen 1800 Nederlandse krijgsgevangenen begraven, die door de Japanners gedwongen werden om aan de brug te werken. Even later komen we aan bij de brug, waar we over heen mogen lopen. En net als bij het Phi Phi eiland krijg ik weer een raar gevoel in mijn maag. Wat een leed heeft zich hier afgespeeld.
Na vier weken reizen door Thailand, heb ik vele mooie dingen gezien, leuke mensen ontmoet en gelachen met de lokale bevolking. Ik zou hier zo nog vier weken kunnen blijven, maar helaas is mijn jaarticket bijna verlopen.

Maar Bangladesh is meer dan werkloosheid en armoe. In het zuiden van Bangladesh ligt Sundarbans, een enorm natuurgebied met het grootste mangrovebos ter wereld. Het bestaat uit duizenden eilandjes en strekt zich uit tot de Golf van Bengalen. De enige manier om er te komen is per boot; een ouderwetse radarboot zoals je vroeger op de Mississippi zag. De radarboot vaart niet snel, daardoor kun je uitgebreid van het landschap en de mensen genieten. Het leven speelt zich namelijk grotendeels af aan de rand van de rivieren. Tickets voor de radarboot zijn vaak al weken van tevoren uitverkocht, maar proberen kaartjes te bemachtigen kan altijd. We weten niet waar de rederij is, daarom lijkt het ons verstandig om een babytaxi te nemen. We lopen op een babytaxi af die voor ons hotel staat en vragen de bestuurder of hij ons naar de rederij kan brengen. De bestuurder begrijpt niet waar we het over hebben en roept de bestuurders van de andere babytaxi’s erbij. De een suggereert dat we naar het vliegveld willen, een ander denkt dat we op zoek zijn naar ons hotel, maar geen van allen begrijpen ze ons. Om ons heen hebben zich zo’n twintig mannen verzameld, ons eerste opstootje. Uiteindelijk worden we in een van de babytaxi’s gestopt. Een lange rit volgt waarbij we stoppen bij een bank, een vliegtuigmaatschappij en uiteindelijk na veel spookrijden en getoeter bij de rederij. We stappen opgelucht uit en willen de van tevoren afgesproken prijs van tien thakka, ongeveer dertig eurocent, betalen. De bestuurder begint te schreeuwen dat tien thakka veel te weinig is en dat hij ons meer dan een uur heeft rondgereden. Zijn geschreeuw trekt al gauw de aandacht van een aantal mannen, ons tweede opstootje. Het geschreeuw van de man richt zich nu op de toehoorders. Er wordt veel geknikt, iedereen is het met hem eens dat tien thakka voor een uur rondrijden te weinig is. We proberen de bestuurder nogmaals de tien thakka te geven, maar hij slaat onze handen weg. De toehoorders keren zich nu tegen de man. We besluiten vast naar binnen te gaan en het bekvechten aan de Bengalesen over te laten. Na vijf minuten komt er een man naar binnen lopen die zegt dat we de bestuurder vijftig thakka moeten geven. Hij begint een heel verhaal over dat wij rijk zijn en de bestuurder een arm man is die een hele familie moet onderhouden. Om van het gezeur af te zijn, geven we de bestuurder vijftig thakka.

De boot naar Sundarbans
Bangladesh, We lopen een brede trap op en worden doorverwezen naar een met tl-buizen verlichte kamer die uit alleen maar tafels en stoelen lijkt te bestaan. Van een Engels sprekende man die in het kantoor de krant aan het lezen is, horen we dat de eerstvolgende vrije plek over drie weken is, maar dan zijn we alweer weg. De man zegt dat we rustig moeten blijven zitten en geduld moeten hebben. Een andere man legt na een aantal telefoontjes de hoorn weer op de haak en deelt ons mee dat de tickets samen 1830 thakka kosten. We hebben kaartjes en de boot vertrekt vanmiddag! Die middag pakken we een babytaxi naar Badam Tole Boat Terminal. Lopen was sneller geweest, over een stuk van nog geen twee kilometer doen we bijna een uur. Maar we weten niet waar het is en onze rugzakken zijn erg zwaar. Door de blauwe walmen heen zien we fietsriksja’s die pas stoppen als ze de riksja voor zich kunnen voelen, bussen waarvan alle achterlichten kapot zijn en tuktuks die zo klein en wendbaar zijn dat ze overal tussendoor glippen zodat ze bij tijd en wijlen haaks op de rest van het verkeer staan. Allemaal denken ze dat als je maar flink toetert het vanzelf sneller gaat. Het laatste gedeelte van ons ritje gaat langs de kade. Schepen worden gelost en aan de andere kant van de straat worden de producten meteen verkocht. Bij het schip aangekomen denken we nog even dat we verkeerd zitten, het lijkt wel een spookschip. Na even zoeken vinden we iemand die ons verteld dat we toch goed zitten en gerustgesteld klimmen we aan boord. Onze hut is een smetteloos wit kamertje met aan weerszijden een smal wit bed met een ventilator erboven. Er is zelfs een klein gootsteentje. Onze rugzakken pakken we later uit, eerst genieten van het uitzicht op de rivier. Omdat er nog geen brug is, bestaat het verkeer uit bootjes. Ze vervoeren echt van alles. Een bootje vervoert zelfs een volledige huisraad, een bed, een kast, een bank en twee stoelen, de laatste inclusief kussens. De pannen, borden en kopjes liggen verspreid over de hele boot, er is zelfs nog plaats voor drie bemanningsleden. Andere bootjes doen dienst als veerboot en zijn volgeladen met mensen die naar de andere kant van de rivier moeten. Ver boven ons hoofd wordt gewerkt aan een enorme verkeersbrug. Als die eenmaal af is zal het een stuk rustiger worden op het water.

Aan het eind van de middag vertrekken we. De reis duurt ongeveer anderhalve dag. De rivieren zijn de belangrijkste wegen van Bangladesh, langzaam maar betrouwbaar en soms de enige manier van reizen. Iets later dan gepland komen we in Mungla aan, het is ondertussen donker geworden. We leggen aan bij een groot schip dat dienst doet als dok. Het duurt even voordat we aan land kunnen. Er wordt gezegd dat dit geen goede plek is. Voor de Bengalesen duurt het wachten al snel te lang, ze klimmen over de reling en springen van de boot af. De loopplank wordt uiteindelijk toch uitgelegd en we kunnen van boord. Met onze rugzakken schuifelen we langs de zijkant van het schip. We stappen over touwen heen, gaan onder touwen door en moeten oppassen dat we niet struikelen. Aan de andere kant van het schip komen we er achter dat we er nog lang niet zijn. Achter dit schip liggen nog twee schepen waar we overheen moeten. Vanaf het laatste schip loopt een heel smalle loopplank met een touw op borsthoogte waar je je aan kunt vasthouden. Via die wiebelige plank komen we uiteindelijk op de steiger. De houten steiger brengt ons vlak buiten Mungla, een paar honderd meter bij het hotel vandaan waar we willen overnachten. Onderweg krijgen we een hele menigte mannen achter ons aan, ons derde opstootje. Ze bekijken ons alsof ze nog nooit blanken hebben gezien. Bij het inchecken in het hotel duwen ze elkaar bijna weg voor het traliewerk, wat als afscheiding tussen het hotel en de straat dient, om ons te zien.

Op pad met Hussain
Bangladesh, volgeladen boot Nadat we onze rugzakken in onze kamer gezet hebben, gaan we met een hand vol visitekaartjes op zoek naar een kapitein die ons wil meenemen naar Sundarbans. We kiezen uiteindelijk voor Hussain, de man die ons aangeraden is. We spreken met hem af dat we de volgende ochtend om zes uur zullen vertrekken. Hussain beloofd ons om kwart voor zes op te halen bij het hotel en vraagt of we misschien nu al in z’n boek willen schrijven hoe we het morgen gaan vinden. Hij houdt zo de ervaringen bij van westerse reizigers die met hem mee zijn geweest naar Sundarbans. Om precies kwart voor zes is Hussain er. Hij neemt ons mee naar zijn boot. De boot is in vrolijke kleurtjes geschilderd, lichtblauw, rood en geel. Daar omheen liggen soortgelijke vrolijke bootjes. Om aan boord te komen moeten we over een loopplank die deze keer niet alleen erg wiebelig maar ook heel erg glibberig is. In de kajuit is het rommelig. Hussain heeft een bank naar binnen gesleept die net niet past en nu halverwege klem zit.

Sundarbans is anders dan we dachten. De mangroven zien er niet uit zoals we ons voorgesteld hadden. Geen enorme bomen met wortels diep in het water en lianen aan alle takken. In de reisgids hebben we gelezen dat hier veel wilde dieren en vogels leven, waaronder de Bengaalse tijger en een aantal grote roofvogels zoals gieren. De Bengaalse tijger komen we niet tegen, wel zien we verschillende soorten ijsvogeltjes, allemaal prachtig felblauw. Heel af en toe zie je apen hoog in de bomen, maar het zijn vooral heel veel bomen, planten en bloemen die we zien die voor een ondoordringbaar bladerendek zorgen. Je kan hooguit een meter of vijf landinwaarts kijken. Overal zie je kleine dorpjes en mensen die in en bij het water bezig zijn. Vrouwen staan met sari en al in het water en slepen een groot net achter zich aan om die vervolgens op het droge om te kieperen om te kijken wat ze gevangen hebben. Kinderen vangen krabbetjes op het land en spelen in de rivier. Oudere meisjes wassen kleren en mannen repareren hun netten. De zee ligt hier vijftig kilometer vandaan en toch hebben ze hier getijden. Het water stijgt in een uur tijd twee meter, hele kleistranden verdwijnen. Boten die net nog aan wal lagen, drijven nu drie meter van het land vandaan. Kleine stroompjes worden hele rivieren, soms wel meer dan twee keer zo breed.

Na een vermoeiende dag zet Hussain ons uiteindelijk af bij het busstation naar Khulna vanwaar we verder door Bangladesh gaan reizen.

We staan al heel vroeg op station Arnhem om de internationale trein richting Milaan te pakken. Ik voel me enigszins onzeker over het feit dat ik slechts een rugzak mee heb voor vier weken vakantie. Normaal neem ik voor een week al mijn halve kledingkast mee! En is Italië niet het land van de mode? Wat als ik niks meer heb om aan te trekken? Mijn vriend is de kalmte zelf. Voor een ervaren backpacker als hij is dit een eitje. De treinreis duurt lang en we zijn blij dat we gereserveerd hebben. We kunnen rustig zitten, terwijl we genieten van het uitzicht. ‘s Avonds laat komen we aan in Milaan. Het eerste wat opvalt is de hitte. In de trein hadden we het gemak van airco, maar hier is het zelfs rond middernacht nog 30 °C. Tja, dat krijg je in augustus…We stappen over op een nachttrein, waarmee we niet slapend en met teveel mensen in een coupe, naar Rome worden vervoerd. Hadden we toch maar een slaapcoupe gereserveerd.

Rome
We zijn er. Rome! Ons Bed and Breakfast adres heeft een perfecte ligging vlakbij het Colosseum en het Forum. We kunnen ons geluk niet op. Het Colosseum is schitterend en terwijl we rondkijken, stellen we ons voor hoe hier duizenden jaren geleden ook mensen waren. Misschien zaten ze wel op dezelfde steen als wij. ‘s Avonds eten we pasta en drinken we wijn. Het leven in Italië is mooi! De rest van de dagen slenteren we vol overgave door de stad. Er zijn zo veel prachtige pleinen met fonteinen. De Trevifontein is fenomenaal, maar helaas is het er erg druk. Natuurlijk werp ik gauw een muntje over mijn schouder. Ze zeggen dat je dan nog eens terug komt in Rome. Ik kan het alleen maar hopen. Nadat we alle toeristische hotspots, zoals het Vaticaan, Piazza Navona, het Pantheon, de Engelenburcht en de Spaanse trappen hebben bekeken, besluiten we een dag rust in te bouwen. Gewapend met een fles wijn trekken we park Villa Borghese in. Wat een heerlijke dag! Even de drukke mensenmassa ontlopen. Erg relaxt is de vijver waarin allerlei schildpadden zwemmen en een pittoresk tempeltje staat. We huren een roeibootje en varen, o zo romantisch, tussen de lelies en schildpadden door. Vanuit Rome maken we een trip naar Pompeji. De reis duurt echter langer dan we dachten, waardoor we maar twee uur door Pompeji kunnen lopen. Wat zonde. Pompeji is zo bijzonder. Het is alsof het leven er heeft stilgestaan, alsof je een indringer bent in een andere wereld. Een wereld die zo’n tweeduizend jaar geleden is verstoord, maar opnieuw tot leven komt. Na acht dagen voelen we ons al helemaal thuis in Rome. We kennen eindelijk de metrolijnen, weten waar we het lekkerste ijs moeten halen en waar de leuke eettentjes zijn. Allebei zouden we het liefst langer blijven, maar het wordt tijd om verder te gaan. Met spijt in ons hart zeggen we Rome gedag en nemen de trein naar Florence.

Florence
In Florence is het gedaan met de luxe en moeten we op een camping gaan staan. Gelukkig is de camping mooi en schoon. De toiletten hebben zelfs een automatisch brilreinigingssysteem en, niet geheel onbelangrijk, toiletpapier! Ik ben tevreden. De bus vertrekt vlakbij en binnen een half uur staan we in het hart van Florence. Het meest opvallende vind ik het aantal Nederlanders. Veel! Zouden het allemaal campinggasten uit Toscane zijn? We bezichtigen de Dom, die helaas in de steigers staat en dwalen door de straatjes. Aargh, waar moeten we naartoe? We besluiten toch maar een plattegrond met stadsgids te kopen en dat scheelt een boel. Netjes lopen we alle hoogtepunten van Florence af. Dit zijn voornamelijk musea, kerken en gebouwen uit de Renaissance. Ik ben erg onder de indruk van het schattige kerkje Santa Maria Novella, waar Michelangelo begraven ligt. Toch kan Florence wat ons betreft niet tippen aan Rome.

Dolomieten
Na enkele dagen trekken we richting de Dolomieten in Noord-Italië. De ouders van mijn vriend hebben daar een huisje en we blijven een week logeren. Mijn eerste reactie: wat een vreselijke bouwstijl. Nee, ik kan niet wennen aan de lelijke Tirolachtige huizen, vooral niet na de prachtige paleizen in Rome en Florence. Gelukkig maakt het uitzicht een hoop goed. Prachtige bergen, met eeuwige sneeuw op de toppen. Terwijl mijn vriend met zijn ouders de bergen beklimt, relax ik een beetje. Met mijn voeten in een stromend beekje, de bergen op de achtergrond en een boek voorhanden is de wereld zo gek nog niet. We maken een dagtocht naar Verona en opnieuw ben ik onder de indruk van de Italiaanse verfijndheid. De balkonnetjes, de huizen, de pleinen, het eten; alles is smaakvol. We bekijken het theater en het beroemde balkon van Juliet. Dit balkon was de aanleiding voor Shakespeare om zijn beroemde verhaal te schrijven. Na een week wandelen, relaxen en zelfs in de sneeuw lopen, trekken we weer verder. Venetië is onze eindbestemming. We beseffen dat we Spanje en Frankrijk maar moeten vergeten, aangezien de maand al bijna om is. We hebben er geen spijt van. Nu hebben we alles tenminste op ons gemak kunnen bezichtigen.

Venetië
De reis van Bolzano naar Venetië verloopt voorspoedig en al gauw rijdt onze trein over het water Venetië binnen. De eerste gedachte is: Wauw! We zien een prachtig kanaal met sprookjesachtige paleizen. Zelfs de beroemde gondels staan er. Snel zoeken we een camping en keren terug. Ook hier bezoeken we de grote bezienswaardigheden eerst. Op het San Marco plein zoeken we een terrasje, maar help, wat is dat duur! We vinden dat we ook wel van het uitzicht op de San Marco kunnen genieten zonder luxe terrasstoel. Een straat verder ploffen we heerlijk neer op een terras waar de prijzen normaal zijn. Ook het gondelvaren blijkt voor ons boven het budget. En niet alleen voor ons. Dat blijkt wel uit de vele lege gondels. ‘Mama Mia, waarom wil er niemand in mijn gondel?’, lijken de Venetianen te denken. Na drie dagen Venetië is de reis voorbij en moeten we terug naar Nederland. De treinreis lijkt een stuk sneller te gaan nu we allebei moe zijn. Slapen in een tent is niet echt comfortabel, vooral niet omdat het in Venetië barst van de muggen. Ik kijk dromerig uit het raam en weet nu al dat ik Italië ga missen. Het ijs, de pizza’s, de relaxte levensstijl, het weer, de gebouwen, maar vooral het gevoel dat je hebt als je ‘s ochtends wakker wordt en weet dat het weer een prachtige dag wordt in bella Italia.